‘Mogen we in de tent slapen? Vooruit dan maar…’

BalansZomerverhaal2020.

In tijden van Corona: Wat doen jullie deze zomervakantie?

door Berber Bouma, moeder van twee dochters (8 en 5 jaar)

Ik houd mijn jongste dochter stevig vast terwijl zij met al haar kracht probeert te schoppen en te slaan. Ze spartelt en huilt van woede en onmacht en het lukt me niet om haar ook maar enigszins te kalmeren. In de kamer naast ons hoor ik haar zus eveneens onbedaarlijk snikken.

Mijn man was de eerste om toe te geven dat hij nooit toestemming had moeten geven. Maar ik ken onze meiden ook: zij kunnen zó lief spelen en zó opgaan in hun activiteiten, dat je je te makkelijk laat ompraten. Op je eerste afwijzing volgt een ‘Toeee…?’, op de tweede een ‘Alsjeblieft?’ en op de derde steevast ‘We beloven dat we geen ruzie zullen maken!’ Je kijkt in hun smekende hondenogen en gaat overstag, hoewel je wéét dat het mis zal gaan. ‘Vooruit dan maar.’

Wat wil je ook? Het is vakantie en door corona moeten we andere dingen verzinnen. Een tent in de achtertuin bijvoorbeeld. Luchtbedden erin, slaapzakken erbij en als toetje stápels knuffels en speelgoed; het is net echt.

De meiden spelen dan ook fantastisch samen. De poppen krijgen een eigen plekje in de tent. Lampjes en wekkers gaan mee. Leesboekjes. Kussens. Pyjama’s. En de onvermijdelijke vraag volgt: ‘Pap? Mogen we vannacht in de tent slapen?’

Ja is ja en nee is nee, beloofd is beloofd en belofte maakt schuld. We doen er alles aan om de kinderen uit te leggen dat het idéé van kamperen heel leuk is, maar dat het ’s nachts wel koud kan worden. Dat het erg donker is. Dat je gekke of onbekende geluiden kunt horen. Dat het samen in de tent best spannend is. Dat vijf en acht jaar best jong is om alleen buiten te slapen. Ze zijn niet te vermurwen. De belofte is gemaakt, zij gaan kamperen.

Berber Bouma

Nadat ik de meisjes heb voorgelezen, trekken mijn man en ik ons terug in de woonkamer. Eigenlijk zitten we best lekker, samen op de bank. We kijken een serie op Netflix en luisteren door het open raam naar het gekeuvel en geklets van de meiden in de tuin. Het enige nadeel is die altijd aanwezige latente dreiging. Want hoe leuk het nu ook nog is, vroeg of laat kan het mis gaan.

Nu is het dus zover. De meiden zijn allebei doodop, want het was een fantastische dag en het is al hartstikke laat. De spanningen in de tent lopen langzaamaan zo hoog op, dat daar blijven onmogelijk is. Snikkend komen ze naar ons toe, want zíj was vervelend en zíj deed flauw en…

Op hun eigen slaapkamers willen ze echter ook niet zijn, en zéker niet in hun eigen bedden. En dus huilen ze en schreeuwen ze. Ze schoppen en ze slaan. Gesprekken kunnen we nu niet meer voeren, een beroep doen op verstand of redelijkheid is uitgesloten. We moeten de meiden eerst uit laten razen, dan voorzichtig tot rust laten komen en hopen dat de slaap het uiteindelijk overneemt van de machteloze woede en het oneindige verdriet. Dat kamperen komt later wel, maar voorlopig even niet.

Berber Bouma (36) heeft ASS en kenmerken van ADHD. Ze is getrouwd en heeft twee dochters (8 en 5), van wie de oudste eveneens ASS en kenmerken van ADHD heeft. Ze is docent Nederlands en godsdienst in het voortgezet onderwijs en schrijft over haar leven op berberbouma.com.