‘Nou mam, wij willen vooral graag goeie wifi’

BalansZomerverhaal2020.

In tijden van Corona: Wat doen jullie deze zomervakantie?

door Lineke Maria, moeder van Bram en Boris

Wauw, na drie maanden van thuisonderwijs, thuiswerken en vanuit het niets mijn aura met 1,5 meter moeten vergroten, kan ik je zeggen dat het vooruitzicht op ‘een zomervakantie THUIS’ me enorm aanvliegt.

Zoals bij mij gebruikelijk liggen de vakantieplannen voor de zomer ruim een half jaar ervoor al zo goed als klaar. Zo ook dit jaar. Ik ben blogger bij een familytravelblog en dus zoek ik graag vakantiebestemmingen om te ontdekken, en leuke uitstapjes om te maken. Tsjechië en Polen staan deze zomer op het programma. De voorpret is fijn en we kijken er naar uit. In mijn hoofd vormen zich al de eerste titels van de blogs die ik zal gaan schrijven.

In maart gebeurt er iets ingrijpends waardoor alles veranderd: Covid19 doet zijn intrede in Nederland. De naam klinkt best sjiek, maar de ravage die het virus achterlaat, is vreselijk.

Ik werk in de gehandicaptenzorg en ineens moet ons dagcentrum dicht. Met mijn laptop vertrek ik naar huis want ik moet gaan thuiswerken. Ik krijg mail van de school van de kinderen, de school moet dicht. De juffen en meesters gaan zich buigen over lessen die de kinderen online vanuit huis kunnen volgen. En daar is het fenomeen thuisonderwijs ineens een ding bij ons thuis. Landsgrenzen gaan dicht en niemand weet wanneer die weer open gaan. De wereld gaat op slot!

‘Mijn jongens leren me positiever naar zaken te kijken’

Langzaam komt bij mij het besef dat mijn leven, ons leven, anders zal worden. We zoeken een modus om te kunnen omgaan met thuiswerken, thuisonderwijs en social distancing. Na verloop van tijd gaat dat eigenlijk best goed. Beide kinderen slaan zich er goed doorheen. Ik ben enorm onder de indruk van de veerkracht van mijn ‘gelabelde’ zoon. Zijn hang naar structuur en voorspelbaarheid lijken af te vlakken. Hij zoekt en vindt zelf een nieuwe modus daarin.

Daar waar ik grote problemen had voorzien van het niet naar school kunnen, leer ik juist een hoop mooie vaardigheden van mijn beide jongens. Ze leren me flexibeler te zijn, positiever naar zaken te kijken. En ze leren me dat als je online werkt je documenten automatisch worden opgeslagen. Dat scheelt me een hoop stress zeg als ik een document weer eens vergeet op te slaan. Ook is veel vergane basisschoolkennis weer opgehaald (bijwoord, voegwoord, vvt… wat is dat ook alweer?).

Het idee van vakantieplannen in de ijskast valt me echter zwaarder dan gedacht. Het ‘basisschool is afgerond’-tripje naar Londen met mijn oudste zoon verplaats ik naar december. De accommodaties in Tsjechië en Polen annuleer ik. En nu? Drie weken zomervakantie in de flat waar we nu al vanaf maart met z’n vieren zitten? Ik krijg het er een beetje benauwd van. De eerste vijf weken van de lockdown raak ik somber bij het idee. Maar dan besluit ik dat ik daar niks mee opschiet en dat ik weer dat vakantie-voorpret gevoel wil!

De knop gaat om en ik ga kijken naar de mogelijkheden. Ik boek een accommodatie ergens in de bossen in Nederland. Man, wat kan ik daar naar uitkijken. Even weg uit de drukte van de Randstad en de sleur van thuis. Uiteraard gratis te annuleren want ik heb geen glazen bol en weet niet wat er straks wel en niet mag.

Het begint weer te kriebelen als de boeking is geplaatst. Scenario nummer 1 is geboren. Wat is er in die omgeving voor leuks te doen met kinderen? Zijn er dingen gesloten? Wat zijn de regels? Zou het tegen die tijd mogelijk zijn misschien toch zelfs even de grens over te gaan naar het buitenland? Ik merk dat ik niet de enige ben. In ons blogteam zitten veel meer moeders die dol zijn op uitjes en vakanties met de kinderen. Grappig om te zien dat de één vol goede moed is en de ander juist wat terughoudender. We wisselen ideeën uit en inspireren elkaar.

Nog diezelfde avond boek ik een eveneens te annuleren accommodatie in Oostenrijk. Want stel je voor dat de grenzen toch weer open gaan. Hoe fijn zou het zijn om met de kinderen door de bergen te wandelen? Frisse lucht, en 1,5 meter afstand van anderen houden, moet daar lukken. Ik droom even weg….

Ik kijk ’s avonds naar het journaal en hoor opnieuw over aantallen doden en besmettingen. Het #coronavirus is er nog steeds… helaas! Mijn vakantie-voorpret tempert weer wat en ik focus me op een vakantie dichter bij huis.

Wat zou ik willen doen? Wat voelt voor mij echt als vakantie? Ik denk er over na en kom tot de conclusie dat weg uit het dagelijkse ritme en onze woonomgeving voor mij het belangrijkste is. Ik zou natuurlijk een paar dagen in het huis van mijn ouders kunnen gaan zitten. Mijn ouders hebben een fijn vrijstaand huis op de Veluwe, met een heerlijke tuin en een trampoline voor de jongens.

Weer een scenario er bij. Fijn om te denken in mogelijkheden in plaats van in beperkingen. Dat gaat me niet altijd even makkelijk af, zeg ik je eerlijk. Maar nu er zo langzaamaan wat maatregelen versoepelen in Nederland stemt me dat zeker ook positiever.

Kortom, alle drie mijn vakantiescenario’s voor deze zomer liggen nog open. Laat helder zijn dat veiligheid en gezondheid voor mij absoluut voorop staan en mede bepalend zijn voor de daadwerkelijke uitvoer van een van de plannen.

Oh enneh… natuurlijk heb ik de kinderen ook gevraagd wat zij het liefste willen deze zomervakantie. Hun antwoord? ‘Nou mam, wij willen vooral graag goeie wifi’. Tja, dat biedt Casa Balconia ook en daarmee is vakantie scenario nummer vier geopperd…

Samenvattend de opties op een rij:
1. Chalet Bois: een huisje in de bossen in NL
2. Villa Montagne: een hutje in de bergen in Oostenrijk
3. Hintergarten: de achtertuin van mijn ouders op de Veluwe
4. Casa Balconia: gewoon thuis in de Randstad

Ik ben zelf benieuwd waar mijn vakantiekaart vandaan zal komen. Fijne zomervakantie gewenst aan allen!