Scroll Top

Extra informatie bij artikel ‘Leren en ontwikkelen buiten school’ 

Ontwikkeling voor élk kind, ook als het niet naar school gaat. Dat is revolutionair. Terugkeer naar school was altijd het uitgangspunt. In de pilot WEL in Ontwikkeling gaat het om wat voor het kind werkt. Ook al is dat buiten de schoolmuren en het standaard lesaanbod. Een omslag in denken .Door WEL in Ontwikkeling is Marlies Orriëns van getraumatiseerd naar hoopvol gegaan. Net als haar broer Rogier was ze uitgevallen op school. De school had geen oog voor haar ondersteuningsbehoeften. Na zes jaar werkt ze aan haar toekomst, vanuit haar eigen dromen en ideeën.

Negatieve sfeer

Het verhaal van Marlies (18) begint zoals veel ouders bekend zal klinken: Marlies had ondersteuning nodig op de basisschool – ze heeft dyslexie – maar kreeg die niet. ‘De leerkrachten zadelden mijn ouders ermee op dat ze mij beter moesten leren lezen. Ik kreeg een boodschappenlijstje mee,’ vertelt Marlies. ‘Daar kwam bij dat mijn leerkrachten ruzie met elkaar kregen. Dat beïnvloedde de klas: er was een negatieve sfeer, met onder andere pesten tot gevolg. De leerkrachten hadden geen aandacht voor ons. Trakteren voor je verjaardag moest maar in de pauze. Als zesjarigen troostten we elkaar daarom.’ 

Stoppen met acteren

Marlies praat analytisch over haar situatie, zoals je eerder van een leerkracht zelf zou verwachten. Ze bleek ook slechtziend te zijn, wat veel te laat werd erkend. ‘De leerkrachten zeiden dat ik wel mocht stoppen met acteren. En dat als ik een weekendje rustig aandeed, het heus wel beter zou gaan. Ik had door ME ook vermoeidheidsklachten.’ 

Spek en bonen

Marlies viel uit in groep 8. Vader Jurgen weet het nog goed. Zijn reactie was zoals van veel vaders. ‘Terwijl mijn vrouw Elles alle gesprekken deed met school, de ambulant werker en de gemeente, stortte ik me door de stress op mijn werk. Onze zoon Rogier, die zes jaar jonger is dan Marlies, viel ongeveer gelijktijdig uit. Tijdens een operatie is iets gebeurd, waardoor hij sterke angsten ontwikkelde. School reageerde niet goed daarop. Beide situaties gingen door elkaar lopen. Ik had het gevoel er voor spek en bonen bij te zitten: mensen reageerden niet op wat ik zei. Doordat Marlies het verkeerde labeltje had, hielp niemand. Ze was ook niet aangemeld als ‘thuiszitter’.’ 

Kattencafé

Vooral Marlies’ moeder probeerde zelf wat te bieden. Later geholpen door een vriendin. Zij ging met Marlies naar een kattencafé om rekenen door te nemen terwijl ze de katten aaide. ‘Ik had zo’n trauma door school, dat ik geen pen of papier durfde aan te raken. Zelfs audioboeken wilde ik niet.’ Via NHA studeerde Marlies zelf online biologie en maatschappijleer. 

Wat wil jij?

In 2023 kwam het gezin in contact met WEL in Ontwikkeling. ‘We zouden hulp van de gemeente krijgen, maar dat was een vrijwilliger die ons niet kon helpen,’ gaat Jurgen terug. ‘Hij bracht ons in contact met Gedragswerk.’ Namens die organisatie voor zogenoemde thuiszitters kwam Francis Lassche thuis op bezoek. 

Marlies: ‘Ik dacht eerst dat ze voor mijn broertje Rogier kwamen, om valkuilen te ontdekken waardoor kinderen uitvallen, om van te leren. Ik was namelijk al achttien jaar. Maar toen vroeg Francis wat ík wilde. Niemand die mij ooit vroeg wat ík wilde. Bij eerdere gesprekken bleek namelijk altijd de gemeente erachter te zitten, die mij naar school wilde hebben. Doordat Francis vaker kwam, won ze mijn vertrouwen. De gesprekken gingen ook goed.’  

Geduld en vertrouwen

Vanuit dat herwonnen vertrouwen begon Marlies aan haar ‘reis’: bepalen wat zij wil. 

‘School had alles wat ik leuk vond van me afgepakt. Nu kon ik weer nadenken over wat ik leuk vind. Dat ging niet vanzelf. Maar Francis toonde geduld en vertrouwen. Ik kom nu uit op iets creatiefs. Niet alleen zelf creatief zijn, maar ook dingen eromheen, zoals erover vertellen of cursussen geven. Dat ben ik nu aan het uitzoeken. Daar neem ik de tijd voor. Daarna ga ik het toespitsen.’ 

Last van schouders

Jurgen kijkt opgewekt als hij Marlies weer met passie hoort praten over wat ze wil. ‘Dit is een heel positieve ervaring. Rogier gaat nu naar een zorgboerderij. Hij ontwikkelt zich nu. Hopelijk kan dat doorgaan. Dat moeten we nog van de gemeente horen. Daar staat Francis voor.’ Voor Jurgen viel door WEL in Ontwikkeling een last van zijn schouders. Hij was zelf ook ‘de man met de hamer’ tegengekomen. ‘Ik kan het nu meer loslaten. Ik ben bijvoorbeeld met Francis en Rogier naar een beurs voor weg- en waterbouw gegaan. Francis gooide er een hengeltje uit of Rogier daar zonder startkwalificatie toch aan de slag kan.’  

Van trauma naar hoop

Het gezin is door het oog van de naald gekropen, beseft Jurgen. ‘We hebben geboft met de ambulant werker. Anders waren de kinderen uit huis geplaatst. We hadden al een melding bij Veilig Thuis. Omdat Rogier en Marlies niet naar school konden, omdat er geen passend onderwijs was.’

Hoe weggeslagen en getraumatiseerd Marlies eerst was, zoveel hoop heeft ze nu dat het goedkomt. ‘Ze zeggen: Je komt er, hoe het pad ook loopt. Ik hoop dat WEL in Ontwikkeling niet bij een pilot blijft en dat meer jongeren worden geholpen.’

Privacyvoorkeuren
Wanneer u onze website bezoekt, kan deze informatie opslaan via uw browser van specifieke services, meestal in de vorm van cookies. Hier kunt u uw privacyvoorkeuren wijzigen. Let op dat het blokkeren van sommige soorten cookies van invloed kan zijn op uw ervaring op onze website en de diensten die wij aanbieden.