Kom je mee?

Het is einde middag, mijn werkdag zit er op. Het is tijd om de kinderen van de naschoolse opvang te halen en de avond thuis te beginnen. Dit is het moment van de dag waar ik het meest tegenop zie. Ik weet natuurlijk nooit precies wat me te wachten staat op de opvang, maar ik weet wel dat het moeilijk wordt als ik tegen Anne zeg “kom je mee?”.

Rationeel kan ik het prima uitleggen; ik moet het niet persoonlijk opvatten. Mijn kind vindt het moeilijk om te schakelen tussen situaties. Het is niet dat ze de naschoolse opvang nu zo leuk vindt, of de begeleiders zo lief. Ze vindt het lastig om afscheid te nemen van het één, en mee te gaan in het volgende. Wat er in de praktijk op neerkomt dat ik soms haar vingertjes één voor één van een lantaarnpaal af moet pulken, omdat ze zich naast mentaal ook fysiek vastklampt aan het hier en nu.

Toch word ik telkens weer overspoeld door emoties. Gevoelens van gêne, van boosheid, van verdriet. Waarom is ze niet blij mij te zien? Ziet ze niet hoe ontzettend ik mijn best doe? En, wat zullen de andere ouders wel niet denken dat er thuis gebeurt?

Inmiddels zijn we die naschoolse-opvangtijd ver voorbij. Anne is 16 jaar en nog even autistisch als toen. De uitingen verschillen, maar de basis is dezelfde. Vorige week kwam ik thuis na 6 weken afwezig. Ik had mezelf die tijd gegund om echt helemaal weg te zijn uit deze slopende situatie. Om op adem te komen.

Ik was laat in de avond thuis aangekomen en had mezelf kunnen inhouden; ik was niet haar slaapkamer ingelopen om stilletjes een kusje te geven. Dat wilde ze niet en dat respecteer ik. De volgende ochtend wacht ik zo lang als ik het volhoud in bed, terwijl ik hoor hoe ze opstaat. Dan loop ik naar beneden de keuken in, hoopvol – terwijl tegelijkertijd het bekende lood weer in mijn schoenen loopt. Na al die jaren verlang ik nog steeds naar een spontane knuffel. ‘Ha mama, wat fijn dat je er bent. Ik heb je gemist!’ Waarom blijf ik zo halsstarrig hopen?

Anne hoort mij, en kijkt verstoort op. Ik voel levensgroot hoe ik haar ochtendritueel doorkruis met mijn aanwezigheid. Haar blik verstrakt, het mes waarmee ze de aardbeien sneed blijft in de lucht hangen. Ik zie dat ze een paar tellen neemt om zich te herpakken. Gelukkig kan ze het opbrengen om een korte knuffel toe te laten. Dan wil ze enkel terug naar haar zo ruw verstoorde routine.

Ik nodig je uit om mee te komen in de persoonlijke reis die ik heb afgelegd als moeder van een dochter met autisme. Een uitdagende reis met veel pijnlijke inzichten, vooral in mijn eigen verwachtingen en hoop. Mijn streven is anderen een inkijkje te geven in hoe het is om te leven met een autistisch kind – om te zorgen voor en houden van iemand die die emoties maar moeilijk kan bevatten, laat staan beantwoorden. Ik ervaar dit als een eenzaam bestaan en hoop dat anderen herkenning en misschien ook een beetje verlichting halen uit mijn verhalen.

Kom je mee?