Lijm in los zand

Mijn gezin voelt als los zand, en ik ben de lijm die probeert het geheel bij elkaar te houden. Weet je hoe dat aanvoelt, lijm in los zand? Een plakkerige smeerboel met weinig vastigheid.

We groeien allemaal op met bepaalde waarden. Nu kom ik niet uit een heel warm, hecht gezin, maar er waren wel degelijk vaste tijden voor samenzijn. Eten doe je samen, aan tafel. En aangezien er maar één scherm in huis was, destijds, keek je ‘s avonds ook samen tv.

Maar die ‘samen-tijd’ lukt nu niet. Mijn man heeft dit al losgelaten, en richt zich op zijn werk. Maar ik blijf halsstarrig vasthouden aan dat ‘samenzijn’ als ideaal. Beide kinderen hebben ADHD en kunnen niet stil blijven zitten tijdens het eten. En wachten tot iedereen klaar is met eten voor je van tafel mag, is zeker een onhaalbare kaart. Nu Anne een eetstoornis heeft ontwikkeld, iets wat goed aansluit bij de hang naar routine en controle in haar autisme, wil ze überhaupt niet dat wij haar zien eten en zit ze verstopt in een andere kamer.

Oftewel, mijn gezin eet verspreid over het huis en vaak ook op verschillende momenten. En dat voelt niet als een opluchting omdat alle strijd weg is; het voelt als falen. Mijn rol als moeder, de lijm in het gezin, is mislukt. In plaats van een hecht gezin bewegen er losse korrels door dit grote huis.

Laatst luisterde ik naar de Omdenken podcast, waarbij Berthold Gunster probeert problemen op te lossen of om te denken. Maar soms, geeft hij toe, is dat niet mogelijk, en kan je alleen maar aanvaarden. “Dit is shit. Punt.” Ik geloof dat dat hier ook van toepassing is. Je kan wel voorkomen dat je ‘het probleem’ groter maakt door je eigen verwachtingen er overheen te gieten. Zoals mijn streven naar het ideaal van een hecht en warm gezin, net als in de Unox reclame met gezonde blozende wangen rond de keukentafel.

Maar dat lukt me niet, in mijn rol als moeder heb ik dit gezin niet samengebracht in een warme éénheid. Berthold zou zeggen, dat gaat helemaal niemand lukken in deze constellatie. Lijm plakt niet in los zand. Doe jezelf niet nog meer ellende aan en laat dat ideaal los. Accepteer dat het shit is. Punt.