Reactie Balans op uitzending Zembla over slecht leesonderwijs en dyslexiezorg

Op 18 mei kwam actualiteitenprogramma Zembla met een uitzending over dyslexie waarin de hoeveelheid kinderen met een dyslexieverklaring die gebruikmaken van de vergoedingsregeling ter discussie wordt gesteld. Daarbij werd de vraag gesteld of het gaat om kinderen die een achterstand hebben vanwege een ernstig en hardnekkig leesprobleem en mogelijk dyslexie of dat het gaat om kinderen die geen goed leesonderwijs hebben gehad en daardoor een leesachterstand hebben (een onderwijsprobleem).

Geen goed leesonderwijs of dyslexie

Balans ziet in de praktijk beide. Dus dat er geen goed leesonderwijs en de passende ondersteuning en hulp is op school voor kinderen die meer oefening en instructie nodig hebben bij het leren lezen. Dat zijn vaak de kinderen die met dyslexiebehandeling met sprongen vooruit gaan. Daarnaast zijn er ook kinderen die ondanks goed leesonderwijs niet voldoende vooruitgaan en ernstige en hardnekkige problemen laten zien. Dat zijn de kinderen die dyslexiezorg nodig hebben vanuit specialistische expertise waarbij zorgvuldig wordt geanalyseerd waardoor het proces van leren lezen bij een kind stagneert, met daarna een zorgaanbod op maat.

Gehakketak over verkeerde prikkels richting het onderwijs

In de Zembla uitzending gaat over de hierboven genoemde twee groepen het gehakketak. De Nijmeegse hoogleraar Anna Bosman heeft het in de Zembla uitzending zelfs over verkeerde prikkels richting het onderwijs, omdat door de vergoedingsregeling niet de noodzaak wordt ervaren van het geven van goed leesonderwijs (positieve uitzonderingen daargelaten). Wij herkennen ons niet in die verkeerde prikkel. En geloven niet dat er zonder vergoedingsregeling opeens door het onderwijs wel goed leesonderwijs wordt gegeven. We zien tenslotte een onderwijsbreed probleem van het niet op orde zijn van basisvaardigheden. Neem bijvoorbeeld de zorgen over de kwaliteit van het rekenonderwijs. Of de vele ‘thuiszitters’ die uitvallen vanwege een niet passend onderwijsaanbod. Zij zijn ook niet opeens geholpen wanneer we de onderwijszorginitiatieven af zouden schaffen die deze kinderen nu vaak weer op gang helpen.

Het belang van het kind?

Ondertussen, en dat vind ik misschien nog wel het meest trieste, heeft bijna niemand in de uitzending het over het belang van het kind en diens ouders. Wanneer je niet goed kunt lezen heeft dit grote consequenties voor het functioneren en mee kunnen doen in de maatschappij. Het doet dan ook veel met kinderen wanneer het leren lezen niet goed lukt. Of dit nu komt door het leesonderwijs of door dyslexie. Want wat de oorzaak ook is, dit geeft deuken in het zelfvertrouwen en zelfbeeld die deze kinderen de rest van hun leven meedragen.

Een goed werkende keten: van onderwijs tot diagnostiek en behandeling

Voor we nu een discussie krijgen over wel of geen dyslexie en wiens pakkie an dit is kunnen we ons beter samen gaan richten op het volgende: Kinderen en hun ouders zijn gebaat bij een goed werkende keten: van onderwijs tot diagnostiek en behandeling. Waarin wordt samengewerkt en goede afstemming is tussen onderwijs, zorg, gemeenten en ouders. Zo kan de expertise vanuit de zorg binnen het onderwijs benut worden bij het geven van goed leesonderwijs. En zo kan er ook aandacht zijn voor de impact van leesproblemen op het kind. We kennen al enkele mooie voorbeelden van goede samenwerking in de keten rond preventieve dyslexiezorg. Alleen met een goed werkende keten verbeteren we de kwaliteit van het leesonderwijs en krijgen kinderen met dyslexie de specialistische zorg die ze verdienen. Joli Luijckx Directeur Oudervereniging Balans Kijk hier de uitzending van Zembla terug