Extra informatie bij artikel ‘Als een kind niet in het ‘gemiddelde’ past’
Danielle Goedhart-Bax is orthopedagoog-generalist en moeder van drie kinderen. Aan de universiteit leerde zij hoe de ontwikkeling van een kind verloopt volgens de theorie en de modellen uit de studieboeken. Dat legde een stevige basis. Maar de meest waardevolle lessen leerde zij pas later, in haar rol als moeder.
Confettikinderen
Op basis van haar werkervaring en haar eigen moederschap besloot Danielle een toegankelijk boek voor ouders van bruisende, temperamentvolle en gevoelige kinderen te schrijven: Confettikinderen. Ze besteedt aandacht aan het kijken onder de ijsberg, prikkelverwerking, een sterke wil, het bieden van sturing in een overweldigende wereld en het omgaan met emoties, boosheid en nog veel meer. Dit alles met persoonlijke voorbeelden, reflectie en een normaliserende blik.
Met Confettikinderen heeft Danielle een duidelijke missie. Ze wil ouders voorzien van inzichten én handvatten waar je echt iets aan hebt. En bovenal wat je kan helpen in de zoektocht naar wat past en werkt voor jouw kind. Bomvol plaatjes (ook te downloaden met de QR in het boek) zodat de inhoud visueel wordt ondersteund.
Van problematiseren naar normaliseren
Danielle: ‘Normaliseren is voor mij belangrijk, zowel als moeder als orthopedagoog-generalist. We benaderen gedrag dat afwijkt van het gemiddelde veel te snel als iets problematisch. Kinderen ontwikkelen zich zelden volgens een strak uitgestippeld model, maar in hun eigen tempo. Dat betekent dat we niet direct in paniek hoeven te raken wanneer een kind later begint met lopen, praten of spelen. Sommige kinderen hebben simpelweg meer tijd nodig om te leren omgaan met boosheid, emoties of veranderingen.’
Variatie is volkomen normaal
Danielle vergelijkt dit vaak met leren lopen. Er zijn kinderen die dit al rond negen maanden doen, terwijl anderen pas na hun tweede verjaardag hun eerste stappen zetten.
‘Die variatie is volkomen normaal. Bovendien is heel vaak het kind niet zozeer te snel of te langzaam, soms past de omgeving gewoon niet. Context doet ertoe. Als een kind iets nog niet kan, betekent dat niet dat het nooit zal lukken. Het is gewoon nog in ontwikkeling. Dat vraagt van ons als ouders dat we accepteren, verwachtingen bijstellen en meebewegen in tempo. En ja, soms vraagt dat ook iets van onderwijs en maatschappij. Een confettikind is niet abnormaal. Jij als ouder ook niet. Gedrag dat opvalt of anders is, is geen reden voor paniek. Het is een uitnodiging om anders te kijken. Verschillen hoeven we niet allemaal glad te strijken.’
- Lees meer over dit onderwerp in ons Balansdossier Opvoeding en ons Balansdossier Ontwikkelingsproblemen.
