Extra informatie bij artikel ‘Echt aanvaarden dat je kind een mens van zichzelf is’
Martin Schravesande zet zich met opengeestig.nl in voor jongeren die vastlopen in het onderwijs. Hij schreef daarover het boek De thuiszittersklas. Op zoek naar de wil om te leren en De onderhuidse leraar. Twintig lessen van pubers. Martin is 48, heeft drie volwassen dochters en gelooft dat diversiteit geen probleem is, maar een levensvoorwaarde.
Op zijn 35ste ontdekte Martin Schravesande het onderwijs en zo kwam hij de afgelopen twaalf jaar in contact met pubers. Eerst in het hoger beroepsonderwijs, toen in een thuiszittersklas (zie het boek De thuiszittersklas), en het afgelopen jaar in het voortgezet speciaal onderwijs, het onderwijs in de gesloten jeugdzorg en in andere situaties. Op al die plekken deed hij, hardleers als hij is, zijn best om te leren van de pubers die hij ontmoette. Die leerzame ontmoetingen beschrijft hij in zijn boek De onderhuidse leraar.
In Nederland zijn er zo’n twaalfduizend thuiszitters, kinderen die niet naar school gaan. Ze zijn tussen de twaalf en de twintig jaar en zijn vanwege hun gedrag, traumatische ervaringen, beperkingen, stoornissen of thuissituatie vastgelopen in het reguliere onderwijs. Vrijwel allemaal ontvangen ze aanvullende zorg van therapeuten of bij ggz- en jeugdzorginstellingen.
Speciaal voor een aantal van deze thuiszitters begon Martin Schravesande een experiment. Kon er een onderwijsvorm worden gevonden waarbij deze thuiszitters weer in een leerproces terecht zouden komen? Ervaring in het speciaal onderwijs had Schravesande, die op het ministerie van OCW gewerkt had en les had gegeven op een hbo-instelling, niet; en precies dat bleek een voordeel.
Op onorthodoxe wijze richtte hij zijn klas met thuiszitters in. Zou hij de vastgelopen wil van zijn leerlingen weer op gang kunnen brengen? In het boek De thuiszittersklas doet hij verslag van zijn ervaringen. Een fascinerend boek dat draait om een universele vraag: wanneer en onder welke voorwaarden wil en kan een kind iets leren?
