Felle moeder

“Als jullie ons niet willen vertrouwen, dan kunnen we jullie kind geen onderwijs bieden en zullen we andere oplossingen moeten gaan zoeken” dit ultimatum komt uit de mond van de directeur van de school voor speciaal onderwijs, waar ons kind op dat moment al een jaar aan het vastlopen is.

De directeur heeft in dit soort gesprekken de neiging mij te negeren en het woord vooral aan mijn man te richten. Deze keer is helaas geen uitzondering. Ik kan alleen maar speculeren over zijn redenen, maar irritant is het wel. Nu suggereert hij ook nog dat ons kind vastloopt door gebrek aan vertrouwen van ons in de school. Die man is niet goed snik, denk ik bij mezelf, en zoek naar nette woorden om duidelijk te maken dat hoe capabel een school is, niet wordt bepaald door de mate waarin ouders vertrouwen hebben in hun handelen.

Maar eerst moet ik het woord zien te krijgen. Elke keer als iets zeg, praat de directeur er doorheen en blijft daarbij mijn man strak aankijken. De eerste keer dacht ik het me inbeeldde, maar na een paar gesprekken bleek het zo’n hardnekkig patroon dat mijn man en ik samen voorbereidden hoe te handelen als het weer zou gebeuren. Precies zoals we hadden bedacht, blijft mijn man stil en kijkt naar mij om zo de aandacht te verleggen.

Ik heb intussen geleerd hard en snel te praten, om zoveel mogelijk van mijn punt te kunnen maken binnen de korte tijd die mij gegund is. “Dat is niet eerlijk wat je nu zegt, we proberen jullie al een jaar duidelijk te maken dat…” De directeur blijft strak naar mijn man kijken en herhaalt dreigend “Zoals ik al zei, als jullie niet akkoord gaan met onze aanpak, dan is er geen toekomst meer voor jullie kind op deze school”. Ik neem een hap lucht en op mijn uitademing zet ik een verbale sprint in “Jullie kunnen een kind toch niet van school sturen omdat de ouders het niet eens zijn met jullie aanpak? Wij denken dat er nog wat basale dingen zijn die jullie nog niet hebben geprobeerd, is er bijvoorbeeld al eens iemand geweest om in de klas te observeren?”

De directeur kijkt me voor het eerst echt aan, het is geen vriendelijke blik. “Als je gaat schreeuwen, kunnen we dit gesprek niet voortzetten.” Ik kijk mijn man vragend aan, die met zijn gezichtsuitdrukking duidelijk maakt dat ik niet schreeuwde. Zo rustig mogelijk zeg ik “We willen graag weten wat jullie al hebben gedaan om het vastlopen van ons kind…” “Nogmaals, als jullie geen vertrouwen hebben in onze aanpak, dan kunnen we niet met jullie samenwerken en houdt het hier op voor jullie kind”.

“Maar we willen juist weten wát jullie aanpak is! We krijgen daar geen duidelijkheid over!” ik schrik van het volume van mijn doorgaans zo rustige man. Hij vervolgt: “We proberen jullie al een jáár duidelijk te maken dat het niet goed gaat met ons kind hier op school en jullie zeggen al die tijd dat we ons om niets zorgen maken, dat het volgens jullie wél goed gaat. Nu durft ons kind niet meer naar school, precíés wat wij al zagen aankomen, en nu zeggen jullie dat dat komt omdat wij geen vertrouwen hebben in jullie aanpak?! Dat is de omgekeerde wereld! Dit kun je echt niet maken! Jullie hebben als school een zorgplicht! Waar is het OPP? Is er geobserveerd in de klas? Wat is volgens jullie de reden van vastlopen?”. De directeur kijkt hem met grote ogen aan. Mijn hand gaat al naar mijn tas en jas die op de grond naast mijn stoel liggen, nu worden we vast en zeker de deur gewezen. “Goed, ik zal de orthopedagoog vragen een overzicht te maken van de acties die we tot nu toe hebben uitgevoerd, daar kom ik dan nog op terug.”

Bij de voorbereiding op het volgende gesprek, besluiten we dat mijn man het woord zal doen. Hij mag wel volzinnen maken en nog schreeuwen ook. Omwille van mijn kind, maak ik mezelf onzichtbaar voor de directeur die mij niet wil horen.