Stephanie Hibberd Traag van begrip
Traag van begrip
Door: Stephanie Hibberd
Ik zit in een zaaltje ergens midden in het land en de tafels staan in U-vorm, zoals wel vaker tijdens een training. Ik ga leren snappen wat de diagnose van mijn kind inhoudt, is de belofte. De trainer wil, voordat ze met de inhoud begint, eerst weten wie ze voor zich heeft. Het voorstelrondje begint aan de overkant met Piet. Hij is medewerker van een grote organisatie voor kinderen met ontwikkelingsproblemen. Zijn collega Marie zit naast hem en heeft niet zoveel toe te voegen. Mo vertelt enthousiast over zijn werk op een groep voor probleemjongeren. Naast hem zit een jonge meid die stageloopt in het speciaal onderwijs en daarom meer moet leren over kinderen die iets extra’s nodig hebben. Net als ik me begin af te vragen of ik me per ongeluk voor de verkeerde cursus heb opgegeven, vertelt een man dat hij hier zit om meer te begrijpen over het gedrag van zijn zoon van 12.
Ik heb net mijn kind naar de klas gebracht en loop richting de uitgang van de school, als er opeens een vrouw voor me staat. Ondanks dat ik een ochtendmens ben, heb ik het gevoel dat ik er al een hele dag op heb zitten. Het was weer eens niet makkelijk mijn kind te overtuigen vandaag naar school te gaan en ik heb moedig alle vormen van verzet getrotseerd. Ik verlang naar het kopje thee dat ik zo meteen thuis ga zetten. ‘Heb je even?’ zegt de vrouw en uit haar toon maak ik op dat ze alleen een bevestigend antwoord accepteert. ‘Ja hoor’ zeg ik gelaten. Twee trappen en een lange gang verder, mag ik plaatsnemen aan een ronde tafel. ‘Nu er sprake is van een diagnose, moeten we het maar hebben over hoe we daarmee omgaan’ zegt ze. ‘Eens,’ zeg ik ‘maar wie bent u eigenlijk?’. De manier waarop ze me aankijkt, geeft me meteen het gevoel dat ik een stout kind ben, dat een hele domme vraag heeft gesteld. ‘Ik ben de intern begeleider, en ik ga over de zorgleerlingen hier op school’ zegt ze kortaf en vervolgt haar verhaal.
Ik ben op de voorlichtingsbijeenkomst van een school voor speciaal onderwijs. De basisschool had behoefte aan handvatten om passend onderwijs aan mijn kind te kunnen bieden en drong aan op een diagnosetraject. Vrijwel direct nadat er daadwerkelijk een diagnose was gesteld, gaf de school aan dat ze niet van plan waren iets met de aanbevelingen te doen. En zo kwam ik terecht op deze voorlichtingsbijeenkomst. Kleine klassen, dagschema goed zichtbaar, rust in het programma. Spullen op vaste plekken, een rustruimte voor extra pauze en de mogelijkheid van aangepaste schooltijden. Ik hoor het aan en vraag me van het merendeel van deze ingrepen af wat ze zo speciaal maakt. Waarom kan een reguliere school dit niet bieden? En waarom hoor ik niets over datgene waar een school voor is: lesstof, vorming, kortom: onderwijs? Ik besluit het te vragen aan een vrouw met een naambordje. ‘Omdat bij onze doelgroep zorg voorliggend is,’ zegt ze ‘aandacht voor onderwijs komt pas later’. Ze stelt zich voor als de orthopedagoog en laat in het midden of ze doelt op de aandacht van de school of die van het kind.
Wat al deze situaties gemeen hebben? Het duurde opvallend lang voordat ik doorhad dat professionals het over mijn kind hadden, als ze spraken over zorgleerling, kind met ontwikkelingsprobleem, kind dat iets extra’s nodig heeft, probleemjongere of doelgroep. Voor mij is mijn kind gewoon mijn kind. Met een naam, hobby’s en een lievelingsknuffel. Het diagnosetraject leek me een formaliteit om de school te helpen passend onderwijs te bieden. Mijn kind zou er niet door veranderen. Pas toen het te laat was, kreeg ik door dat het wel veranderde hoe mensen mijn kind zagen. En dat ikzelf de komende jaren in verslagen en aan overlegtafels mijn eigen naam zou verliezen en mijn volledige identiteit opgesomd zou worden met de anonieme term ‘Moeder’. Alsof je dan weet wie je voor je hebt.
