‘Alles in mij zei dat ik niet op school thuishoorde’
TEKST: ANOUK VAN WESTERLOO
Jack Shore (24) is geboren en opgegroeid in Israël met acht broers en zussen. Zijn ouders zijn Amerikaans en hij woont nu bijna 2½ jaar in Nederland. Hij is hier naartoe verhuisd, in zijn eentje, om zich helemaal op zijn muziekcarrière te kunnen storten. Het gaat nu heel goed met Jack, maar dat was niet altijd zo. Op school had hij het bijvoorbeeld lastig vanwege zijn adhd en dyslexie, alleen wist hij dat toen nog niet.
Hoe lang weet je al dat je adhd en dyslexie hebt?
‘Nou, het gekke is, dat weet ik nog helemaal niet zo lang. Maar ik merkte wel op school toen we leerden lezen, dat al mijn vriendjes dat al snel konden en het mij maar niet lukte. Terwijl ik het wel heel hard probeerde. Ik zat op een religieuze joodse school en ook mijn ouders zijn streng religieus. En in dat geloof kijken ze anders naar dingen als dyslexie en adhd, ze geloven er niet echt in. Mijn ouders probeerden me wel te helpen en brachten me naar allerlei alternatieve therapieën. Om me beter te leren concentreren bijvoorbeeld. Maar niets hielp. Een diagnose kreeg ik niet, terwijl ik op mijn tiende nog steeds niet echt goed kon lezen.’
Hoe ging de school daar dan mee om?
‘Er werd wel gezegd dat mijn hersens wat anders werkten, dat ik harder moest werken dan andere kinderen. Maar ook dat God mij daarvoor meer zou belonen en meer van mij hield, omdat ik het zo moeilijk had. Het ging hun niet om het resultaat, maar om de moeite die je erin steekt. En dat klinkt allemaal best oké, maar toch bleef ik hopeloos achter lopen en lukte het me niet om goede resultaten te halen. Hoe hard ik ook mijn best deed. Dat was heel frustrerend. En dan ga je toch denken, wat is er mis met mij?’
Had je liever wel eerder een diagnose gehad?
‘Het is lastig. Ik denk dat het niet altijd goed is om kinderen al heel jong een diagnose te geven. Het gevaar kan zijn dat je opgeeft. Ik heb dyslexie, dus ik zal het toch nooit leren! Daar waren mijn ouders bang voor. Dat ik zou denken dat ik het toch niet zou kunnen. Terwijl zij wilden dat ik altijd zou denken dat ik het wél kon.
Maar aan de andere kant kreeg ik nu ook niet de juiste hulp die ik nodig had. En ik begreep het niet, want ik deed zo mijn best. Ik begon te denken dat ik gek was of dom. Ik gaf mezelf de schuld, ik moest zeker nóg harder werken. Er zou een soort tussenweg moeten zijn. Misschien niet per se een diagnose, maar wel erkenning voor je moeilijkheden en hulp.’
Hoe komt het dat je nu wel weet wat je hebt?
‘Op de scholen waar ik op zat, werd vooral het ‘proberen’ beloond, de moeite die je ergens in stak. Dat was fijn. Maar als je examen doet, dan tellen gewoon je toetsresultaten. Ik kwam er steeds meer achter dat ik het in het schoolsysteem niet ging redden. Je leert op school meestal door het lezen van teksten, en dat kon ik nou juist helemaal niet goed. En toetsen maken, dingen opschrijven, daar was ik ook slecht in. Ik kon wel heel goed dingen onthouden die ik hoorde of zag. Tekeningen, filmpjes, dan onthield ik alles. Maar de test was dan weer geschreven, en daar ging het mis. Ik kon gewoon niet winnen in dit systeem.
De schooldagen waren enorm lang. Ik zat toen ik vijftien was op een kostschool. We hadden les van half acht ’s ochtends tot negen uur ’s avonds, veel bijbelstudie, en dan ook nog huiswerk. Ik had mijn ouders zelf gevraagd om me naar deze school te sturen. Deze was namelijk minder streng religieus, maar wel academisch gezien heel zwaar. Ik stortte volledig in. Op deze school was ook een sociaal werker, iemand die met je praat als het niet zo lekker gaat. Dat had ik nog nooit eerder meegemaakt. Hij zei dat ik onderzocht moest worden, en toen heb ik dat ook tegen mijn ouders gezegd. Gelukkig stemden ze in. Een paar weken later kwamen de resultaten en bleek ik dyslexie en adhd te hebben. Nu snapte ik mezelf eindelijk beter en ik voelde me ook begrepen. Het mooie was dat ik door die onderzoeken nu ook leerde waar ik wél goed in was. Zoals in beelden denken. Er zaten talenten in mij verborgen, ondanks mijn beperkingen. Bij mij zijn dat mijn muzikaliteit en mijn talent voor tekenen, maar dat is mij als kind nooit verteld. Ik had altijd het gevoel dat ik niets goed kon.’
Je bent op een gegeven moment met school gestopt. Waarom was dat?
‘Degene die mij getest heeft, zei dat ik uit het religieuze schoolsysteem moest. Want als je in een systeem zit dat adhd en dyslexie niet erkent, dan kun je nooit winnen. Vervolgens heb ik nog op drie andere scholen gezeten, maar niets werkte echt. In diezelfde periode, rond mijn vijftiende, begon ik ook steeds meer interesse te krijgen in muziek en in tekenen. En met muziek merkte ik dat het leren me ineens heel makkelijk afging, ik snapte het gewoon. Als laatste optie kreeg ik één-op-één thuisonderwijs, maar zelfs daarmee redde ik het niet. Alles ging zo traag. Op mijn zeventiende realiseerde ik me dat ik nog zeker vier jaar nodig zou hebben om mijn achterstand in te halen en mijn diploma te halen. En dat zag ik niet zitten. Alles in mij zei dat ik niet op school thuishoorde. Ik wilde ook helemaal niet later bij een bedrijf gaan werken op kantoor, ik moest er niet aan denken. Ik wilde iets creatiefs doen, met tekenen, muziek, fotograferen. Dus waarvoor deed ik dit allemaal eigenlijk? Ik wilde geen tijd meer verdoen met dingen die me toch niet lukten, ik wilde me focussen op dingen die ik wél goed kon. Dus ik ben van school gegaan op mijn zeventiende om me op mijn muziek te storten. Mijn ouders waren daar niet blij mee, maar ze hebben me ook niet tegengehouden.’
Uiteindelijk ben je zelfs naar Nederland vertrokken omdat je hier meer kansen zag voor jouw muziekcarrière. Het is niet makkelijk om te emigreren naar het buitenland zonder je ouders. Je moest hier een plek vinden en alles zelf uitzoeken, hoe is je dat gelukt?
‘Toen ik opgroeide hadden we niet veel geld. Dus ik ben gewend om zuinig met geld om te gaan en het beste te maken van wat ik heb. We leerden thuis om met heel weinig tevreden te zijn. En toen ik hier kwam, had ik mezelf erop voorbereid dat het moeilijk zou worden. Alleen al een woonruimte vinden bijvoorbeeld. Maar door de manier waarop ik ben opgevoed en opgegroeid, heb ik ook veel geleerd. Ik geef niet snel op. Ik heb zoveel broers en zussen, ik ben een van de jongsten in het gezin. Ik zie ze eigenlijk als acht hele goede vrienden. En veel van hen zijn vóór mij ook hun eigen weg gegaan. Dat inspireerde me ook. Drie wonen nu in Canada bijvoorbeeld.’
Waarom ben jij naar Nederland gegaan terwijl broers en zussen in Canada zijn gaan wonen?
‘Ik ben naar Nederland gegaan omdat de muziek die ik tof vind, heel Europees is. Housemuziek, elektronische muziek. In Israël hoor je dat soort muziek eigenlijk helemaal niet. In Amsterdam is elk jaar een groot festival: het ADE (Amsterdam Dance Event). Daar ben ik een paar jaar op rij heen gegaan. Zo leerde ik Nederlandse mensen kennen in die muziekwereld, ik maakte vrienden en na vier jaar, op mijn 21e, nam ik de stap om in Amsterdam te gaan wonen. Hier voel ik me thuis en ben ik op mijn plek. Met mijn ouders is het contact nu best goed. We hebben als familie heel veel meegemaakt met elkaar. En ook zij hebben een proces doorgemaakt. Ik denk dat ze hebben geleerd te accepteren dat ze over sommige dingen geen controle hebben.’
Jack Shore is producer en maakt elektronische muziek. Hij treedt regelmatig op en heeft een populair Instagram en TikTok-kanaal. Meer weten van Jack? Kijk op jackshoremusic.com
Lees ook onze Balansdossiers over adhd & druk gedrag en dyslexie & leesproblemen.
Dit artikel verscheen eerder in Balans Magazine 1-2025. Wil je ook ons magazine ontvangen? Word dan nu lid. Bekijk hier de voordelen.
