‘Bij kinderen met TOS én dyslexie werkt behandeling net zo goed’

‘De behandelmethode blijkt dan wel efficiënt voor kinderen met dyslexie en TOS, maar het parcours ernaartoe blijft hobbelig. Omdat TOS en dyslexie veel overlappingen vertonen is het bij (hardnekkige) leesproblemen moeilijk te bepalen waar de oorzaak van het leesprobleem ligt. Het is daarom voor scholen niet altijd duidelijk welke kinderen zij moeten doorverwijzen. Het is dan belangrijker om te bekijken hoe een kind het best geholpen kan worden, in plaats van uit te zoeken of de leesproblemen nu komen door een TOS, door aandachtsproblemen of iets anders. Het is daarom goed dat het huidige protocol inderdaad die samenhang omarmt. Daarbij komt dat huidige tests niet altijd goed afgestemd zijn op kinderen met een TOS, die bijvoorbeeld minder goed kunnen articuleren of meer verwerkingstijd nodig hebben bij de aanvang van een woord.

Voor ouders en scholen is het vaak ook niet duidelijk bij welke instantie en in welke gemeente zij het dossier kunnen indienen. Cluster 2-scholen staan niet altijd in de gemeente waar het kind woont en daardoor is het vinden van de juiste instantie soms lastig.

Kinderen moeten daarnaast bovenop de individuele sessie met de behandelaar, vijf keer per week thuis oefenen. Als ouders dan de taal niet machtig zijn, geen computer hebben thuis of kinderen weinig tijd hebben door lange schooldagen met taxibusjes, wordt dat in de praktijk erg lastig. Soms kan een externe behandelaar onder schooltijd komen of worden begeleiders binnen school ingezet. Het nadeel is wel dat kinderen, die op een dag ook vaak nog andere therapievormen krijgen, daardoor andere lessen missen.

De onderzoeksgroep werkt momenteel aan een handreiking voor scholen waarin met good practice-voorbeelden beschreven staat hoe met dit soort knelpunten om te gaan.’