Ik wens mezelf…

Vanaf Sint Maarten heb ik met de rest van het gezin een marathon gelopen langs alle vreesdagen. Op een klein restje tandvlees hebben we de kerstvakantie gehaald.
Na twee dagen realiseer ik mij dat ik altijd een haat-liefde verhouding met deze vakantie heb gehad en dat ik geen kerstbal meer kan zien.

De goedbedoelde wens ‘Fijne feestdagen & een gelukkig nieuwjaar!’ voelt soms hol en leeg aan.
En daarom ga ik jullie eens haarfijn uitleggen wat ik precies voor mezelf én jullie wens
voor het nieuwe jaar. En voor al die andere jaren daarna ook.

Ik wens je rust, tijd en puf.
Rust om zelf te herstellen en op adem te komen.
Tijd om te voelen hoe het met jezelf gaat en om uit te vogelen wat jij nodig hebt.
En puf om dat ook daadwerkelijk te gaan doen.

Ik wens je verbinding met jezelf en iedereen die je wel en niet lief is.

Ik wens je kracht en energie om alle tegenslagen, tranen en driftbuien op te vangen.
Om er steeds weer te zijn voor wie je nodig heeft en wie zichzelf nog niet kan dragen.

Ik wens je liefde. Want liefde is als licht.

Ik wens je mildheid voor jezelf en de ander als het even niet lukt.
Jij bent ook maar een mens.

Ik wens je zingeving. Iets van of voor jezelf waar je hart sneller van gaat kloppen
en je ogen van gaan stralen!

Ik wens je verwondering over de schoonheid en de absurditeit van dit leven.
Zodat je regelmatig het grotere geheel kan zien en voelt dat jij daar onderdeel van bent.

Ik wens je dankbaarheid voor al het mooie en goede dat er wel is.

En dan tot slot… wens ik jullie óók een héél gelukkig nieuwjaar! ; )