Hoera voor juf!

Dochterlief is vandaag jarig… en niet een beetje! Ze is zo ongelooflijk intens en enthousiast jarig dat ze er zelf helemaal van in de gloria is. Ze begon er in juli al over: ‘Het is bijna herfst en dan ben ik jarig! Hoeveel nachtjes moet ik nog slapen?’ Het antwoord ‘meer dan 100’ viel niet in goede aarde. Daarom hangt er nu al acht weken een aftelkalender in de kamer.

Maar vandaag is het eindelijk zover! Gisteren heb ik nog met haar uitgetekend wat, wanneer met wie en hoe dat gaat gebeuren. Ze heeft zelf zorgvuldig haar kleren en kapsel uitgekozen voor deze feestelijke dag. She was born ready!

Op school tijdens het eten en drinken is het zover. Het zingen wordt altijd afgesloten met vijf keer HOERA! Twee keer hard, dan alle jongens hard, dan alle meisjes hard en daarna één keer héél zacht voor de muisjes op de taart.

Na een aantal onverklaarbaar zware middagen thuis vol frustratie en verdriet, legde ik opeens de link met ons ongelukkig ogende meisje op de foto’s bij verjaardagen op school. ‘De kindjes schreeuwen dan zo hard dat ik er bang van word mama! De koptelefoon helpt helemaal niet! Ik doe dan niet meer mee hoor!’ zegt ze als ik er naar vraag. Gelukkig laat juf haar met een klasgenootje even de herrie ontvluchten op de gang. Dit werkt heel goed voor alle betrokkenen.

Maar nu is ze zelf jarig en daar wil ze niets van missen! Vorige week deelde ze ons en juf vol trots mee dat ze nu wel tegen harde geluiden kan. Ze is al heel groot en stoer! Ze hoeft niet meer naar de gang bij het zingen! Ik wil zo graag dat het waar is voor haar. Juf en ik willen haar niet betuttelen maar wel beschermen… maar ja, dat is een ingewikkelde combinatie.

Op mijn werk check ik steeds nieuwsgierig of er al een berichtje in de ouderapp staat. Aan het begin van de middag is het zover. Ik open het filmpje. Ik zie onze dochter trots op de tafel staan. De juf en kinderen zingen voor de laatste keer ‘In de gloriaaa…’ en daarna zingt de hele klas vijf keer zachtjes en rustig hoera voor haar. Ik ben de juf zo dankbaar en knipper snel een paar traantjes weg.

– Janneke Mesman