Niets is van mij

Een grote frustratie in de dagelijkse interactie met mijn dochter, ligt in het feit dat ze mijn & dijn niet respecteert. Alles wat van mij is, blijkt toch niet van mij. Mijn tandpasta, een dure tube speciaal voor pijnlijk tandvlees, gaat opeens twee keer zo snel leeg. Mijn frambozen (ik koop speciaal een apart bakje voor haar en één voor mij) zijn wederom op. Mijn slaappillen, verstopt in het laatje onder de sokken, zijn verdwenen. Niets, maar dan ook niets, kan ik veilig stellen. Ondanks dat Anne privacy hoog in het vaandel heeft als het haar eigen kamer en spullen betreft, gaat ze door al mijn laatjes en spullen en kent al mijn verstopplekjes.

Ik ben zelfs zover gegaan om op een briefje bij te houden hoe groot mijn voorraad is, want op een gegeven moment ga ik aan mijn eigen geheugen twijfelen. Anne ontkent namelijk stellig en wordt zelfs boos en verontwaardigd als ik haar ernaar vraag. “Waarom denk je altijd dat ik dat gedaan heb? Jullie denken altijd dat ik lieg!”

We proberen uit te leggen dat vertrouwen te voet komt, en te paard gaat. Dat als ze enkele keren liegt en steelt, het logisch is dat we eerder aan haar denken. Ik geloof dat ze dit ook wel aanvoelt, maar het toch niet kan laten om steeds weer in het geniep andermans spullen veilig te stellen voor zichzelf.

Op de lagere school, en later ook de middelbare, zijn we vaker op het matje geroepen nadat Anne zaken had ontvreemd. Dat verklaarde alle onbekende gummetjes en pennen in haar bureau. Een meedenkende juf was zo goed om de spullen weer in de roulatie te brengen door ze over te nemen in de gevonden voorwerpen. Maar op andere locaties gaat dit minder soepel. Zoals de Albert Heijn, waar men zwaarder tilt aan de tas vol etenswaren die slechts deels was afgerekend. Toen Anne met deze tas betrapt was, was ze ook echt enorm van slag. Zelfs de politie die gebeld was door de Albert Heijn was zo geschrokken van haar huilen, trillen en hyperventileren, dat ze poeslief waren. Papa moest erbij komen om haar tot bedaren te brengen. Na dit incident mocht Anne zelfs een dagje op meeloopstage bij de politie.

Maar leren? Nee. Ik vind thuis nog steeds beschimmelde etenswaren onder kussens en in laatjes, ontvreemdt uit de ijskast en verstopt voor zichzelf. En de dure douchescrub die ik cadeau had gekregen is ook zoek.

Heeft het te maken met het niet kunnen onderdrukken van primaire prikkels? Het instinct: dat wil ik hebben, helemaal voor mij alleen? De angst tekort te komen? Want rationeel weet Anne prima wat mag en niet. En de heftige emoties naderhand staan haar ook zeker nog bij. Maar in het moment lijkt ze volledig in de ban van de eigen hebzucht. Alles wat ze in huis kan vinden, is van haar – en dus is niets van mij alleen.