Het grote GEHEIM
Paulien Rutgers biedt sinds 2004 op haar onderwijszorgboerderij ontwikkelplekken aan kinderen die vanwege internaliserende problematiek uitvallen van school. Een veelgehoorde klacht bij deze kinderen én hun ouder(s) is, dat ze zich door school voorafgaand aan het uitvallen niet gezien en/of gehoord hebben gevoeld. Dus vroeg ze hen de zin: ‘Als jij mij ziet…’ aan te vullen. Van alle verhalen die daaruit volgden is een boekje verschenen in het kader van het jubileumjaar 2024 van A.A.I. centrum De Klimop. Deze bijdrage, geschreven door een zestienjarige, is te vinden in dat boekje: Als jij mij ziet…
Als jij mij ziet, wie ben ik dan in jouw ogen? Als jij mij ziet, wil je me dan nog wel zien? Maar jij zag het, jij zag MIJ en ik werd sterk!
Niet gezien willen worden
Niet gezien willen worden was zo ongeveer het belangrijkste in mijn leven. Zorgen dat niemand me zag, dat niemand doorhad wat een vies, goor, stom, idioot kind ik was.
Bijna elke avond was het daar. De krakende treden op de trap. De deur van mijn slaapkamer die openging en dan gebeurde het. Door mij en met mij. Het grote GEHEIM. Niemand mocht het weten, niemand zou het begrijpen hoe belangrijk ik voor hem ben, zei hij steeds. Ik mocht het niemand zeggen. Want anders zou hij door mijn schuld in de gevangenis komen.
Heel vaak ziek
Niemand mocht het weten, dus met mijn hoofd bedacht ik dat ik niet gezien wilde worden. Alleen mijn lijf deed daar niet aan mee. Buikpijn kreeg ik, zoveel veel buikpijn! Ik kon dat niet meer verbergen. Ik moest naar de dokter, werd naar het ziekenhuis gestuurd… Geen knappe dokter die iets kon vinden. Op school kon ik me niet meer concentreren. Ik meldde me heel vaak ziek.
Ik lokte het toch zelf uit?
Ik werd daardoor door de leerplichtambtenaar naar deze ontwikkelplek gestuurd. Zo voelde het voor mij. Gestuurd. Door mijn schuld kon ik niet meer naar school. Want ik lokte het toch zelf uit? Het voelde alsof ik hier voor straf zat. Maar jij was hier. Jij vertelde me dat jij vroeger ook zoveel buikpijn had gehad. Dat dat gekomen was omdat er mannen waren die ongevraagd aan je zaten en waar je van alles naars mee moest doen en je dat tegen niemand mocht zeggen. En dat dat heel lang heeft geduurd, omdat je het niet vertelde. Tot er een leraar op school was tegen wie je iets durfde te vertellen. Omdat die jou zag…
‘Het komt niet door jou’
Je keek me aan en zei: ‘Mijn gevoel zegt mij dat dit bij jou ook het geval is. Natuurlijk kan ik het ook mis hebben. Ik ben geen allesweter hoor. En voel ik het gewoon verkeerd. Je hoeft me niets te vertellen, echt niet. Maar stel dat ik gelijk heb, dan wil ik dat je weet dat het nooit, maar dan ook nooit jouw schuld is. Het is degene die dat doet die de fout maakt, niet jij. Het komt niet door jou. Nooit, never.’
Ik kan weer ongestoord slapen
Ik wist niet wat ik moest. Als ik het zou vertellen, dan… gevangenis? Dat zei hij. Dan zou hij door mij in de gevangenis komen, omdat mensen niet begrijpen hoeveel hij van me houdt.
Toch heb ik het verteld. Ik geloofde jou. Vertrouwde jou. En jij zei doodleuk: ‘O, dan heeft hij ook hulp nodig, want zoiets doet hij niet voor niets. Hij moet daar een nare reden voor hebben die voor hem ook niet fijn is.’ Niks geen gevangenis dus, maar hulp!
Nu krijgen we allebei hulp. Ik hier, hij bij een psycholoog. Het is gestopt. Ik kan weer ongestoord slapen. En na de zomervakantie ga ik terug naar school. En mag, nee kán ik weer gezien worden!
Lees meer over de onderwijszorgboerderij van Paulien Rutgers en het jubileumboekje met meer verhalen van ‘kansenkinderen en hun ouders’.
In het boekje Als jij mij ziet… wordt ook aandacht besteed aan de thuiszittersproblematiek, aan leerplicht en leerrecht en er staan bijdragen in van het Initiatieven Collectief en van Met Andere Ogen.
Het is voor twintig euro, inclusief verzendkosten, te bestellen via administratie@aaicentrumdeklimop.nl onder vermelding van je naam en adres.
Dit artikel verscheen eerder in Balans Magazine 2-2025. Wil je ook ons magazine ontvangen? Word dan nu lid. Bekijk hier de voordelen.
