‘Ik ben nu gelukkiger dan ooit’
TEKST ANOUK VAN WESTERLOO
Hannah Redlich (18) was pas 15 toen ze haar eerste boek schreef: Het Hoogbegaafde Zusje in een Autistische Familie. Inmiddels komt het vervolg daarop bijna uit en is ze ook nog bezig met een derde boek. Sinds haar 15e is ze niet meer naar school geweest. Thuis had ze het zwaar, maar op school ging het nog veel slechter. Ze was depressief en zag het allemaal niet meer zitten. ‘Ik werd zelfs door docenten gepest.’
Geboren als mantelzorger
Hannah groeide op in een gezin waar veel aan de hand is. Met een hoogbegaafde moeder, een hoogsensitieve, hoogbegaafde vader met add en autisme, en een zes jaar oudere broer met autisme, adhd en een verstandelijke beperking.
Van jongs af aan heeft Hannah samen met haar ouders gezorgd voor haar oudere broer. ‘Ik ben geboren als ‘mantelzorger’ (dat is iemand die veel zorgt voor een gezinslid). Ik was zijn derde ouder. Ik moest er ook voor zorgen dat hij zijn medicijnen nam en dat hij op tijd wakker werd. Luisteren, uitleggen en advies geven als hij ergens mee zat. Erbij zijn als vrienden van hem bij ons thuis kwamen. Op hem letten als mijn ouders er niet waren. Eigenlijk altijd zorgen dat het goed met hem ging.’
Eenzaam en onzeker
Ze raakte al jong gewend om te doen wat anderen van haar willen en zichzelf weg te cijferen, net als ze haar moeder zag doen. ‘Ik werd daar heel onzeker van. Niemand snapte echt hoe het voor mij was, op school niet en ook andere familie niet. Ik was toch zo slim? Ik had toch geen problemen? Dat voelde heel eenzaam. Ik begon mezelf zelfs te haten. Toen ik 5 was dacht ik dat ik een engel was die rondzweefde, omdat ik het gevoel had dat niemand mij echt zag. Dat mijn moeder van mij hield, geloofde ik niet, want ik vond mezelf een slecht persoon met slechte gedachten. Ik hoopte stiekem dat mijn broer niet meer thuis zou komen van zijn zorglogeerweekend. Op mijn 7e belandde ik in het ziekenhuis door uitdroging, omdat ik vond dat ik geen eten en drinken waard was. Door mijn zelfhaat was ik slecht in zelfzorg.’
Verantwoordelijkheidsgevoel
Toen Hannah 12 was en haar broer 18 ging hij ergens anders wonen, waar hij 24 uur per dag begeleiding krijgt. Tot die tijd had Hannah het thuis heel zwaar. ‘Mijn ouders hadden een eigen bedrijf, waren druk en vonden het thuis met mijn broer heel moeilijk. Mijn vader werd op een gegeven moment ook ziek, hartproblemen. We moesten verhuizen toen ik 7 was omdat hij niet meer kon werken. De school waar ik op zat, en waar ik getest was op hoogbegaafdheid, moest ik verlaten. Op mijn nieuwe school hadden ze er geen verstand van en deden ze er niets mee. Mijn moeder kreeg in die tijd nog meer taken en zorgen op zich. Ze vocht echt voor mij en mijn broer. Was bij alle gesprekken op school. En reisde met hem het hele land door naar specialisten, want hij heeft ook veel lichamelijke problemen. En mijn verantwoordelijkheidsgevoel is heel groot. Ik voelde dat ik door alles mijn ouders moest ontzien en mijn broer moest helpen redden.’
Grote verschillen
Hannahs broer keek toen hij nog thuis woonde, en nu nog steeds, erg op tegen Hannah. Want Hannah kon al vanaf heel jonge leeftijd dingen die hij niet kon. ‘Hij liep achter in zijn ontwikkeling en ik liep voor. Ik moest hem met alles begeleiden, vooral in sociale dingen, omgaan met andere mensen. Hij zocht een vriend in mij, want veel vrienden had hij niet. Hij werd ook gepest op school. Maar met mij ging het ook niet goed. Ik werd ook gepest, had geen vrienden. Ik wilde vluchten van de situatie thuis en op school onzichtbaar zijn. Ik wist het ook allemaal niet, maar ik moest me wel groot houden voor hem.’
En de verschillen tussen Hannah en haar broer worden alleen maar groter. ‘Met mijn 18e verjaardag had ik mijn rijbewijs en maakte in diezelfde week in mijn eentje een reis van drie weken naar Amerika. Dat zou hij ook allemaal heel graag willen, maar hij beseft dat hij dat niet kan. Dat maakt het extra pijnlijk en verdrietig. Maar ik ben nu niet meer zo uitgeput als ik hem zie, en nu kunnen we het beiden beter aan.’
Gemene opmerkingen
Leren ging Hannah heel makkelijk af, maar toch ging het op school helemaal niet goed. Ze had veel moeite met de docenten en met de andere leerlingen. ‘Vanaf groep 8 ben ik nooit meer een heel jaar op school geweest. Ik heb inmiddels op acht verschillende scholen gezeten. Op mijn 15e ben ik helemaal uitgevallen. Ik zat toen in 5-vwo. Ik was depressief en had op school trauma’s opgelopen. Ik werd zelfs door docenten gepest. In groep 3 moest ik de test maken voor groep 7 van de juf. Ik mocht niets vragen en haalde uiteindelijk een 5 ofzo. Toen zette ze me voor de klas en zei ze: ‘Dit is nou Hannah, dat meisje dat denkt dat ze heel slim is en overal een antwoord op heeft. Nou, dat valt dus heel erg tegen, dus jullie mogen haar samen op haar plek zetten!’ En zo is het mijn hele schooltijd doorgegaan. Zoveel waanzinnig gemene opmerkingen. En ik kreeg nergens hulp mee, moest alles zelf regelen en als ik dat dan deed, werd me dat weer kwalijk genomen. Toen ik thuis kwam te zitten, dacht ik echt: mijn leven stopt hier. Ik heb gefaald.’
Van ‘overleven’ naar ‘leven’
Maar die keuze om met school te stoppen, was juist het beste wat Hannah had kunnen doen, weet ze nu. Wat Hannah vooral gelukkig maakt, is dat ze is gaan inzien dat ze niet per se hoeft te doen wat er van haar wordt verwacht. Dat ze van ‘overleven’ naar ‘leven’ is gegaan. En dat gunt ze andere jongeren ook. ‘Ik was altijd aan het ploeteren, terwijl ik nu echt gelukkig ben. Ondanks dat mijn leven niet ‘normaal’ is, en ik geen schooldiploma heb. Ik heb ook een anker gevonden in God. En ik weet nu dat ik ook ben wie ik ben door wat ik heb meegemaakt. Ik heb veel geleerd. Ik kan doorgaan ook al is het moeilijk. Ik kan ook mensen vergeven die me hebben gekwetst, en mezelf ook. Ik kan me inleven in anderen. En ik ben diep vanbinnen gebleven wie ik ben en wie ik wil zijn, ook al kreeg ik het gevoel van anderen dat ik het probleem was. Het maakt me nu niet meer zoveel uit wat anderen van mij denken. Mijn verhaal en ik worden er niet anders van.’
Hannah is nu auteur, zangeres, host haar podcast ‘Let the Light in!’, is bezig met een platform en wil jongeren die het moeilijk hebben gaan coachen. Wil je meer weten over Hannah? Kijk dan op hannahsolana.nl
Dit artikel verscheen eerder in BalansKIDS 4-2025. Wil je ook ons magazine ontvangen? Word dan nu lid. Bekijk hier de voordelen.
