Alles wat vliegt

Anne koestert een intense liefde voor alles wat vliegt. Een obsessie, ja zeker, maar één die we omarmen. Niet de dode vogels die ze eigenhandig (letterlijk) wil begraven, en zeker niet de exemplaren die in haar fietsmandje mee naar huis komen om in de vriezer te bewaren. Maar wel haar pogingen om uit het nest gevallen baby vogeltjes te redden. IJverig zoek ik met haar mee naar wormen, maar ik trek de streep bij voorkauwen zoals mama-vogel dat doet. We hebben heel wat kwetsbare beestjes onder de warmtelamp in de bijkeuken gehad, in verwoede pogingen de wrede aard van moedernatuur te keren. Soms lukt dat, zoals met merel Harrie die na goede zorg uitvloog;  waarna we ons maanden afvroegen als we een merel zagen: is dat Harrie? Maar meestal lukte dat niet en werd met groot verdriet een grafje gegraven voor een waardig afscheid.

En dan is er de dierenambulance. Dat telefoonnummer is in Anne’s mobieltje opgeslagen en ze weet precies waar de gemeentegrens loopt, zodat ze de gevleugelde slachtoffers kan laten redden door het juiste dierenreddingsteam. Het is opmerkelijk hoe vaak Anne in zo’n situatie terecht komt. Waar ik nooit noodlijdende vogels tegenkom als ik fiets of wandel, ziet Anne ze maar al te vaak. Ook het schaap dat met zijn kop vastzat in een hek werd bijgestaan door mijn dochter tot de dierenambulance ter plaatse was. School vroeg zich al af waar ze bleef, maar toont alle begrip voor deze liefdadigheden. Gelukkig worden veel instanties bemand door mensen met een goed hart.

Zo’n liefde voor dieren, en dan met name de gevleugelde variant, biedt een uitstekende ingang voor mensen die in verbinding proberen te komen met mijn dochter. Vooral therapeuten maken hier handig gebruik van. Bij een eerste gesprek laat ik haar kippenliefde terloops vallen en bingo: een oplettende psycholoog heeft gespreksstof voor de komende sessies. Zo probeerde ook een dame van de studiebegeleiding na een hobbelige start Anne weer voor zich te winnen door de eitjes van haar kanarie mee te nemen. Een meesterlijke zet.

Het tegendeel is natuurlijk ook waar. Anne beschouwt het als een grove karakterfout als iemand haar liefde voor alles wat vliegt niet deelt. Bezoekers worden steevast beoordeeld op hun affiniteit met beesten. De oppas moet er van uit gaan dat ergens op de dag een kip op schoot wordt gezet. Wij proberen gasten voor te bereiden op de kans dat ze ongevraagd in aanraking komen met gevederden, en meestal gaat dit goed. Bezoekers met een enthousiaste reactie mogen vaker langskomen, maar een gebrek aan vogelliefde slaat een onoverkoombare kloof tussen haar en de ander. Zoals de docente Nederlands, die in reactie op Anne’s enthousiaste verhalen aangaf dat ze bang is voor kippen. Dat is voor Anne zo onbegrijpelijk, dat ze niets meer kan met deze docent.

Overigens moet je er niet van uit gaan dat deze intense liefde ook betekent dat vogels onder haar hoede blijvend goed verzorgd worden. Het is ‘uit het oog, uit het hart’. Daarmee sta ik aan de lat van de verzorging van ons gevleugelde dierenpark – uiteraard totdat een vogel ziek wordt of kwijt raakt. Dan is er paniek en intens verdriet. Anne leeft echt in het hier & nu – een object van haar affectie moet dus wel op het juiste moment op de juiste plek aanwezig zijn, anders vervliegt die affectie.