Pillencocktail

Niemand vindt het een prettig idee om dagelijks een cocktail aan pillen aan zijn kinderen te geven. Ik ook niet. Vitaminepillen en paracetamol, oké, maar geen ‘drugs’ die een eigen paspoort nodig hebben op reis. Er komt echter een moment dat je er niet meer omheen kan, en diep van binnen weet dat dit nodig is voor je kind om mee te kunnen komen – om de mogelijkheid te krijgen zijn of haar eigen ontwikkeling nog enigszins ‘normaal’ te kunnen doorlopen.

Het begon met onze zoon, die als peuter al zo druk was dat een gesprek, zelfs een instructie van meer dan 4 woorden, niet mogelijk was omdat zijn aandacht alweer elders was. Jaren hebben we in het alternatieve circuit gezocht – diëten, massages, een homeopathisch kinderarts die kleine witte pilletjes voorschreef met spinnen-gif of zwavelzuur. Het mocht allemaal niet baten, mijn zoon bleef een vrolijke stuiterbal die op geen enkele manier te temmen was. Uiteindelijk gaven we het op en kwamen we terecht bij een reguliere kinderarts, die vrijwel onmiddellijk de diagnose ADHD stelde en methylfenidaat voorschreef.

Dit kwam als een schok. Ik begon te lezen over ADHD en er brak een feest van herkenning aan. Ik herinner me die eerste dag dat we hem die serieuze pil gaven. Binnen een kwartier veranderde mijn stuiterbal in een jongen die lang genoeg stil kon zitten om gebiologeerd tv te kijken. Er kwam rust in hem, we konden met hem praten, op school kon hij eindelijk echt meedoen. Op zo’n dramatische transformatie had ik niet durven hopen. Naast opluchting en dankbaarheid kwam al snel ook boosheid en frustratie; waarom heb ik zo lang aan moeten kwakkelen terwijl ik een schoolvoorbeeld ADHD presenteerde aan al die ‘deskundigen’?

De reguliere kinderarts voorspelde al, na korte observatie van Anne in de wachtkamer, dat ik nog wel terug zou komen voor m’n tweede kind. En dat klopte. Ook mijn dochter kreeg de diagnose ADHD en begon met methylfenidaat. De transformatie bij Anne was echter niet zo dramatisch. Er was meer aan de hand. De methylfenidaat gaf haar weliswaar enkele seconden ‘reactietijd’ – een kleine buffer tussen iets bedenken en uitvoeren – maar haar gedrag bleef onverklaarbaar onaangepast.

Onze zoektocht duurde jaren en kende vele diagnoses en medicaties. Er bestaat natuurlijk geen pil ’tegen autisme’, maar wel medicatie die haar ondersteunt met bijverschijnselen als angst en depressie. Na wat voelde als eindeloos experimenteren, zijn we uitgekomen op de huidige pillencocktail. De moeilijkste stap was de antipsychotica. Die medicatie hebben we lang geweigerd. Mijn kind is toch niet psychotisch? Wat doet dat met haar lijf en haar hersenen die zich nog vormen? Maar wat bleek, dat kleine pilletje hielp enorm tegen de irreële angsten en de storende stemmen in haar hoofd. Ze lag niet meer uren wakker, bang dat die trui op de grond een slang was. En ze kon gewoon haar tanden poetsen, zonder dat de stemmen in haar hoofd haar in verwarring brachten en ze weer ‘bevroor’ in het moment. Dat wens je toch geen mens toe?

Over de jaren heen zijn er omstanders geweest die zich openlijk uitspraken tegen medicatie voor kinderen. Een diagnose wordt gebagatelliseerd met ‘iedereen heeft ADHD tegenwoordig’ en ‘laat die kinderen lekker druk zijn’. Het is niet uit te leggen hoe onze dagelijkse werkelijkheid er uit ziet; iedere dag loopt mijn kind tegen haar eigen beperkingen aan, probeert ze grip te krijgen op haar aandacht, gedachten, en energie. Knettergek worden we er allemaal van. Ik zou deze omstanders graag een weekje bij ons thuis uitnodigen; ik verwacht dat het ideaal van medicatie-vrije kinderen snel uit beeld verdwijnt. We hebben het serieus geprobeerd op andere manieren, maar uit liefde voor mijn kind, en om haar kansen in het leven te optimaliseren, geven we haar deze pillencocktail. Met een mix van dankbaarheid en pijn in het hart.