Anders zijn is ok. Dat is een motto wat ik zelf ook heel graag wil geloven. Het is ok dat jij niet als alle andere kinderen bent; jij bent juist uniek en dat is helemaal ok! Maar hoe moeilijk is dat? Voor mij, met mijn eigen verwachtingen over moederschap. En helemaal voor Anne zelf.
Altijd maar moeten uitleggen waarom dingen bij jou net anders gaan, altijd maar die scheve blikken en lachjes die je niet helemaal begrijpt. Of als je volledig genegeerd wordt door groepjes klasgenoten waar je zo graag bij had willen horen.
Ik heb nooit ontkend dat Anne anders is, of dat verborgen willen houden. Dat lukt toch niet en dan wordt de afstand tot de ander nog groter. Ik probeer ook niet haar gedrag goed te praten, als anderen gekwetst waren over iets wat Anne deed of zei. Het enige wat ik kan doen is haar perspectief zo goed als mogelijk uitleggen en empathie tonen voor het ‘slachtoffer’.
Gelukkig lachen sommige moeders hartelijk als Anne ze een olifant noemt en vinden haar juist grappig en creatief. Deze vrouwen voelen intuïtief aan dat er weinig kwaads achter schuilt en staan stevig in hun schoenen.
Andere moeders noemen Anne een ‘vervelend kind’ en adviseren hun dochter niet met haar te spelen. Een boodschap die jammer genoeg vaak weer terug bij Anne komt.
Op de middelbare school doe ik actief mee aan de ‘Anne is anders’ uitleg. Met regelmaat voer ik gesprekken met de zorgcoördinator, de coach, de mentor en de gedragswetenschapper van de scholengemeenschap.
De docenten vallen uiteen in degenen die Anne de nodige ruimte bieden om anders te zijn, en de meer rechtlijnige docenten die haar strikt bij de les proberen te houden tot ze overstuur wegrent. Gelukkig is er een lokaal om te ont-prikkelen, maar na zo’n aanvaring komt het meestal niet meer goed – Anne vergeeft moeilijk en vermijdt deze docenten voortaan.
In een poging begrip te kweken bij ‘vriendinnen’, hebben we na schooltijd eens een therapeut een selecte groep uitleg laten geven over autisme en wat dat betekent voor Anne. Ook hier waren de reacties wisselend.
Anne maakt op school dan ook bewust de keuze met wie ze om zou willen gaan, en met wie niet. Die laatste groep gaat haar toch niet snappen; proberen om daar bij te horen is alsof je steeds weer hard tegen dezelfde muur aanrent.
Ook buiten school presenteren zich talrijke situaties waar uitleg kansloos is. Als Anne in de rij bij de bakker onder het gewaad van een Marokkaanse man kruipt. Of als ze de apotheker vertelt dat hij uit zijn mond stinkt.
Maar het zijn de mensen die juist heel dichtbij haar staan, waar ik de meeste moeite mee heb; mijn eigen ouders. Die kennen Anne als geen ander, passen al jaren op en horen veelvuldig over onze strijd. En toch kunnen ze het niet bevatten.
‘Geef haar maar eens drie dagen aan mij’, zegt mijn vader. ‘Je bent gewoon te zwak voor haar.’
Soms slaat de twijfel toe. Ben ik niet gewoon een ‘curling moeder’ die haar kind volledig in de watten legt? Creëer ik een verwend monster wat later nooit op eigen benen kan staan?
Maar dan komt Anne overprikkeld thuis, volledig overstuur van alle drukte van een doorsnee schooldag, waar ze zo graag vrienden maakt en goede cijfers haalt. Na schreeuwen en smijten volgt een intense huilbui, waarvan ze lang moet bijkomen in een donkere kamer.
Dan ervaar ik weer dat dit kind iedere dag strijdt voor haar plekje in de wereld – en daarbij alle steun en liefde kan gebruiken van de mensen om haar heen.
Het valt zwaar om anders te zijn.

Column geschreven door Metta

Pillencocktail

Niemand vindt het een prettig idee om dagelijks een cocktail aan pillen aan zijn kinderen te geven. Ik ook niet. Vitaminepillen en paracetamol, oké, maar geen ‘drugs’ die een eigen paspoort nodig hebben op reis. Er komt echter een moment dat je er niet meer omheen kan, en diep van binnen weet dat dit nodig is voor je kind om mee te kunnen komen – om de mogelijkheid te krijgen zijn of haar eigen ontwikkeling nog enigszins ‘normaal’ te kunnen doorlopen. Het begon met onze zoon, die als peuter al zo druk was dat een gesprek, zelfs een instructie van…

Vergeten brusjes

Ik had mijn zoon een ander zusje gegund; een zusje waar hij mee kon spelen, kattenkwaad uithalen en soms natuurlijk ruzie maken. Maar het zat er niet in. De eerste jaren waren zwaar, omdat ze beiden ADHD hadden en elkaar steeds opzochten. Het knalde echt tussen die twee. Anne droop ook nooit af, hoeveel kleiner ze ook was. Na iedere klap kroop ze onverschrokken terug. Een psycholoog adviseerde eens dat ik ‘het gewoon moest laten gebeuren’, dat de kinderen het dan wel zouden uitvechten. Toen ik ze het volgende consult meenam en zij meteen demonstreerden wat er gebeurde bij zo’n…

IJskastmoeder

De diagnose autisme kwam onverwacht, vreemd genoeg. Ik heb me er zelfs enige tijd tegen verzet. We hadden al vele diagnoses achter de rug die het allemaal net niet waren. Hechtingsstoornis, ODD (oppositional defiance disorder), angststoornis. Op de één of andere manier was autisme de meest heftige diagnose. We hebben allemaal een beeld bij een ‘rainman’ en weten dat dit niet iets is waar je overheen groeit of waar een pilletje voor is. Wat misschien meespeelt is de rol die de moeder toebedeeld krijgt. In vroegere (barre) tijden keken wetenschappers naar de relatie van het autistische kind met de moeder…

Lijm in los zand

Column geschreven door Meta Mijn gezin voelt als los zand, en ik ben de lijm die probeert het geheel bij elkaar te houden. Weet je hoe dat aanvoelt, lijm in los zand? Een plakkerige smeerboel met weinig vastigheid. We groeien allemaal op met bepaalde waarden. Nu kom ik niet uit een heel warm, hecht gezin, maar er waren wel degelijk vaste tijden voor samenzijn. Eten doe je samen, aan tafel. En aangezien er maar één scherm in huis was, destijds, keek je ‘s avonds ook samen tv. Maar die ‘samen-tijd’ lukt nu niet. Mijn man heeft dit al losgelaten, en richt…

De ultieme expert

Ik ben de tel kwijt. Hoeveel artsen en hulpverleners hebben we de afgelopen jaren gezien? Van huisarts tot kinderarts, van psychiater tot psycholoog, van maatschappelijk werker tot speltherapeut. En dan op school natuurlijk de zorgcoördinator, de mentor, de coach, de gedragswetenschapper. Een hele wolk aan zorgverleners drijft om ons heen, al jaren, maar hebben we er werkelijk wat aan gehad? Vooral de therapeuten en psychologen wisselen elkaar snel op. Doorgaans jonge vrouwen die rechtstreeks uit de schoolbanken lijken te komen, en de theorie uit hun studieboeken proberen toe te passen op onze casus. Hoe enthousiast ik ook probeer te zijn…

1
2