Blog: Groot overleg
Stephanie Hibberd heeft haar leven lang een fascinatie met hoe mensen leren. Dat het huidige onderwijssysteem zo is ingericht dat er duizenden kinderen vastlopen en worden verwezen naar zorg, verwondert haar. Als moeder van twee kinderen die regelmatig niet tot hun (onderwijs-)recht komen, is ze intussen behoorlijk ervaringsdeskundig.
Een mengelmoes van frustratie en verwarring borrelt in me op. Niet voor de eerste keer in het overleg voel ik de tranen opkomen. Niet gaan huilen nu. Je moet capabel overkomen. Het onderdrukken van de tranen en de afleidende teksten van mijn innerlijke criticus kosten bakken energie. Opletten nu, het gaat om jouw kind.
Drie kwartier geleden was de deur van de intern begeleider opengegaan en mocht ik binnenkomen. Aan tafel zat een achttal mensen, waarvan ik alleen de intern begeleider, de leerkracht en de directeur ken. De directeur?! Hoezo zit zij erbij?! Is dat niet overdreven?
Aan de half opgedronken kopjes koffie en thee, zie ik dat ze hier al een tijdje zitten. Hebben ze voorbesproken? Hoezo was ik daar niet bij? Weten zij nu allemaal iets wat ik niet weet? Ik blijf wat verloren staan, steek mijn hand op en zeg ‘hoi’. Met mijn ogen speur ik de tafel af voor een lege stoel waar ik kan gaan zitten. Oh nee, wat suf van mij. Ze vinden me nu vast onbeleefd. Ik had ze een hand moeten geven, me gewoon moeten voorstellen. Dit is echt geen goede eerste indruk.
Haastig wordt er wat opgeschoven, een stoel van de gang geplukt en tussen twee mensen gestoken. Daar mag ik gaan zitten. Als enige op een kinderstoel. Deze mensen, die elkaar duidelijk al heel lang kennen, maken wat vriendelijke grapjes dat het gelukkig wel een stoel uit groep 8 betreft, anders was ik niet boven de tafel uitgekomen, hahaha. Meelachen nu, ik denk dat je deze mensen te vriend moet houden.
De intern begeleider maakt een opmerking dat we gezien de tijd nu toch echt met het overleg moeten beginnen. “Laat ik maar meteen van wal steken. Dit kan zo niet langer. Dit kan niet van school worden verwacht!” Ze kijkt me strak aan en van de joviale sfeer van net is niets meer te bekennen. Alle ogen zijn op mij gericht. Waar heeft ze het over? Wat kan zo niet langer? Wie verwacht er teveel van school? Bedoelt ze mij? Wat verwacht ik dan? Ik kan me niet herinneren dat ik een verwachting heb uitgesproken?!
“Daarom heb ik leerplicht, het samenwerkingsverband, het buurtteam en de jeugdarts uitgenodigd om mee te praten over wat het beste vervolg is” Terwijl ze het zegt, wijst ze vaag richting de andere aanwezigen. Wat zijn al die organisaties die ze noemt? Wat hebben die met mij te maken? Wat weten ze al van mij? Van mijn kind? Van ons gezin? Nog voordat ik een vraag heb ik kunnen formuleren, zegt de intern begeleider “De directeur zit er bij dit soort overleggen altijd bij”. Dit soort overleggen? Wat is dit voor overleg? Wat bedoelt ze met vervolg? Wordt mijn kind van school gestuurd?! Ik weet de tranen die in mijn ogen prikken nog net weg te knipperen. Had ik hier wel alleen naartoe moeten komen?!
Het gesprek duurt uiteindelijk anderhalf uur. Gaandeweg wordt het me duidelijk dat het geen overleg betreft maar een reeks mededelingen aan mij, die zijn voortgekomen uit eerdere overleggen zonder mij. Verhelderende vragen die ik probeer te stellen worden wegbetutteld met ‘We snappen dat dit moeilijk voor je is, je kind is immers je belangrijkste bezit’ of versies daarvan. Als ik een poging doe alternatieven aan te dragen voor de geboden ‘oplossingen’ voor problemen waarvan ik niet eens het bestaan kende, wordt duidelijk waarom de directeur erbij zit. Het is niet de bedoeling dat ik meedenk. Had ik dit moeten zien aankomen?! Een doel en agenda moeten vragen?
Ik dacht dat het een informeel gesprek zou zijn met de intern begeleider en misschien de leerkracht, naar aanleiding van de vers gestelde diagnose die nota bene op aanraden van school op mijn kind is geplakt ‘zodat we het onderwijs beter kunnen aansluiten op de leerbehoeftes’. Wat is er ineens veranderd?!
Als ik ergens tegen het einde uitgeput breek en de tranen over mijn wangen stromen, weet ik twee dingen: het onderwijssysteem is kapot; en ik kan niet eens een slokje water nemen want ze hebben me niets te drinken aangeboden aan het begin van dit rotgesprek.
Column geschreven door Stephanie Hibberd Het is maandagochtend tien over acht. Ik ben op dat moment moeder van kinderen in…
Stress Door: Stephanie Hibberd “Heb je veel stress?” vraagt de huisarts, als ik haar vertel dat ik daar zit omdat…
Stephanie Hibberd heeft haar leven lang een fascinatie met hoe mensen leren. Dat het huidige onderwijssysteem zo is ingericht dat…
Moeder Stephanie sprak in bij de gemeenteraad! Soms doe je als ouder dingen, die buiten je comfortzone liggen. Zo stond…
TEKST STEPHANIE HIBBERD Stephanie Hibberd heeft haar leven lang een fascinatie met hoe mensen leren. Dat het huidige onderwijssysteem zo…