Blog: stress bij ouders

Door: Stephanie Hibberd

“Heb je veel stress?” vraagt de huisarts, als ik haar vertel dat ik daar zit omdat ik al een jaar niet goed slaap. Ik moet bijna lachen, ze is niet de enige die deze vraag de afgelopen weken heeft gesteld. Ik ben de lente begonnen met een rondje klachtenafhandeling. Mijn eigen klachten welteverstaan. De fysio voor de pijn in mijn rug. De MDL-arts voor de pijn in mijn buik. De tandarts voor de kies die ik in tweeën heb geknarst. En nu dus de huisarts voor mijn slechte nachtrust.

De stressvraag ligt bij allemaal vrijwel direct op de lippen. Begrijpelijk, maar de vraag irriteert mij. Kunnen ze me niet gewoon behandelen voor de klacht waarvoor ik kom? Ik kan de gesprekken uittekenen. Eerst vertel ik ze dat ik inderdaad stress heb. Soms veel, soms wat minder. Maar wel al heel lang. De vervolgvraag laat zich raden: ‘Waarvan dan?’ Dan zeg ik dat ik bijna fulltime bezig ben mijn kinderen door een kapot onderwijssysteem te loodsen. En dan volgt onherroepelijk de vraag ‘Waar hebben je kinderen last van?’. Van het onderwijssysteem. ‘Nee, ik bedoel, wat is er met je kinderen aan de hand?’. En zo zet hun goedbedoelde vraag me in precies de positie waar ik zo’n stress van krijg. Ik mag weer gaan knokken. Voor mijn kinderen.

De kranten kunnen nog zo bol staan van wat er allemaal mis is in het onderwijs, van kwaliteit tot financiering, prestatiedruk, een veel te vroege selectie op niveau, dat er te weinig mensen in het onderwijs willen werken en van de allesbepalende methodes en toetsen… als een kind uitvalt in het onderwijs dan is de eerste conclusie dat het wel aan het kind zal liggen. Mijn kinderen zijn helemaal niet bijzonder of complex. Ze zijn wél goede richtingaanwijzers voor waar het systeem faalt. Ik zie de meewarige blik van mijn gesprekspartner en weet: nu moet ik weer voor mezélf knokken. Want ik heb mezelf net neergezet als moeder die maar moeilijk kan accepteren dat er iets met haar kinderen aan de hand is.

Hierna volgen de adviezen. Ik zou er goed aan doen de stress aan te pakken. Dingen doen waar ik energie van krijg. Tijd voor mezelf nemen. Dit is ongeveer het moment waarop ik ga snauwen of huilen. Denken ze echt dat ik deze dooddoeners niet zelf al lang bedacht en geprobeerd heb? Dat ik stress heb, ligt niet aan mijn manier van omgaan met stress. Het ís geen kwestie van anders tegen dingen aankijken of gewoon wat vaker aan yoga doen. Soms zijn dingen gewoon zwaar. En soms heb je er weinig invloed op. Maar ja, leg dat maar eens uit in een consult van hooguit 20 minuten, waarin je ook nog een oplossing wilt voor de fysieke uitingen van de stress. Dus ik neem de labiele indruk die ik heb gemaakt voor lief en pak weer de regie: waar ik eigenlijk voor kom… en meestal loop ik daarna de deur uit met een aantal tips en oefeningen waar ik wél wat aan heb.

Wel is er een nieuw deukje in mijn ego ontstaan. Mensen lijken alleen maar te zien dat ik stress heb en trekken dan conclusies over mijn weerbaarheid. Konden ze maar zien hoe ik dagelijks als een superheld bergen verzet terwijl ik tegen de stroom inzwem. Konden ze maar zien hoeveel ik voor elkaar krijg in een onderwijszorgsysteem dat niet ontworpen lijkt te zijn voor echte oplossingen.

Konden ze maar zien hoe ik vaardigheden en expertise heb vergaard, in een snelheid waar geen opleiding tegenop kan. En konden ze maar zien dat de stap naar een specialist voor de lichamelijke gevolgen van dit alles een enorme stap in zelfzorg is. Precies de zelfzorg die ze me aanraden.

Hopelijk kan ik hier binnenkort een nachtje over slapen.