Blog: How can I make this about me?
Stephanie Hibberd heeft haar leven lang een fascinatie met hoe mensen leren. Dat het huidige onderwijssysteem zo is ingericht dat er duizenden kinderen vastlopen en worden verwezen naar zorg, verwondert haar. Als moeder van twee kinderen die regelmatig niet tot hun (onderwijs-)recht komen, is ze intussen behoorlijk ervaringsdeskundig.
Mijn kinderen (zoon van 14 en dochter van 16) rollen met hun ogen. “Mama!” klinkt er berispend. “Dat is echt zo’n how can I make this about me reactie!”. We zitten aan tafel, vanavond eten we met zijn drieën. Mijn man is docent en lerarenopleider en geeft af en toe in de avonden trainingen aan mensen die misschien het onderwijs in willen als zij-instromer. Ik heb net de ovenschotel op de borden geschept, als mijn zoon verzucht “Ik ben zo moe”.
“Ik ook” zucht ik terug. Om dus vervolgens op mijn plek gezet te worden. Het ging erom dat mijn zoon moe was en nu heb ik met dat ene zinnetje de aandacht volledig op mijn eigen vermoeidheid gevestigd. Dat kan dus écht niet. Mijn tegensputtering dat ik eigenlijk alleen maar wilde laten merken dat ik het gevoel begrijp, wordt niet geaccepteerd. Ik bied mijn excuses aan, richt mijn aandacht volledig op mijn zoon en vraag wat hem zo moe maakt. “Gewoon,” zegt hij “dingen”. En daarmee is het gesprek over zijn vermoeidheid blijkbaar klaar, want hij begint over iets anders. Mijn dochter praat er geanimeerd doorheen over iets wat haar bezighoudt. En ik blijf met een groot vraagteken boven mijn hoofd zitten. Het navigeren van de gespreksetiquette van deze leeftijdsfase heb ik nog niet helemaal onder de knie geloof ik.
Een paar weken later zitten we weer aan tafel, dit keer met zijn vieren. Ik vertel dat ik een column voor Balans ga schrijven. “Dat gaat toch niet over ons, hè?” vraagt één van mijn kinderen verschrikt. Dit had ik al verwacht. Ik heb grote bewondering voor mensen die de ene anekdote na de andere over hun gezinsleven delen met de wereld. Ik leef graag mee met de grappige, ontroerende en frustrerende ervaringen van anderen. Maar het past niet bij mij. Of de rest van mijn gezin. Tegelijkertijd voel ik dat ik barst van de verhalen die verteld willen worden. Een dilemma.
Gelukkig had ik al eerder een oplossing moeten bedenken voor deze worsteling. Ik ben ooit pedagogiek en onderwijskunde gaan studeren vanuit het idee dat iedereen recht heeft op onderwijs en dat het onderwijs beter kon. Ik wist toen niet dat ik jaren later in precies deze passie persoonlijk geraakt zou worden, toen mijn kinderen niet altijd tot hun recht kwamen in het onderwijssysteem. Periodes van geen onderwijs, ervaringen met scholen en instanties waar de honden geen brood van lusten en gelukkig hier en daar een lichtpuntje. Ik was benieuwd of meer ouders in deze positie zaten en hoefde niet lang te zoeken. Niet gek als je weet dat Balans intussen heeft berekend dat 11% van de kinderen in de schoolgaande leeftijd geen volwaardig onderwijs krijgt.
In gesprekken met deze ouders, hoorde ik steeds een versie van hetzelfde verhaal. Het viel me op dat nagenoeg alle ouders vastliepen in een systeem dat de oorzaken en oplossingen steeds maar zoekt bij individuele kinderen, in plaats van te focussen op wat het (onderwijs-)systeem nodig heeft om álle kinderen binnenboord te houden. Het afgelopen jaar heb ik dit onder de aandacht proberen te brengen bij de plaatselijke politiek.
In de discussie over ‘thuiszitters’, wil ik niet per ongeluk bijdragen aan de focus op individuele kinderen. Ik vertel daarom ook nooit publiekelijk ‘ons verhaal’. Waar ik me ook hard voor maak is dat ouders een gelijkwaardige plek aan tafel krijgen. Het ouderperspectief is onmisbaar bij alles wat kinderen aangaat, zeker als er duurzame oplossingen moeten komen. Voor wat het met ouders doet als hun kind op welke manier dan ook vastloopt of iets anders nodig heeft dan verwacht, is te weinig aandacht. Mijn kinderen hoeven zich dus geen zorgen te maken, mijn column gaat niet over hen.
Voor mij rest enkel de vraag: how can I make this about me?
Column geschreven door Stephanie Hibberd Het is maandagochtend tien over acht. Ik ben op dat moment moeder van kinderen in…
Stress Door: Stephanie Hibberd “Heb je veel stress?” vraagt de huisarts, als ik haar vertel dat ik daar zit omdat…
Stephanie Hibberd heeft haar leven lang een fascinatie met hoe mensen leren. Dat het huidige onderwijssysteem zo is ingericht dat…
Moeder Stephanie sprak in bij de gemeenteraad! Soms doe je als ouder dingen, die buiten je comfortzone liggen. Zo stond…
TEKST STEPHANIE HIBBERD Stephanie Hibberd heeft haar leven lang een fascinatie met hoe mensen leren. Dat het huidige onderwijssysteem zo…