De hulphaan

Het leek me een top idee; een hulphond. Eentje die Anne kan kalmeren als ze overprikkeld is; een trouwe metgezel die overal mee naar toe kan. Mijn dochter wilde al langer een hond, maar het was ons afgeraden een puppy te nemen. Anne was te onvoorspelbaar, waardoor zo’n jong beestje erg kon schrikken in zijn eerste jaren en zelfs vals kon worden. Op naar de wachtlijst voor een hulphond dus, voor een goed opgevoede knuffelige viervoeter.

Dat duurde en duurde, terwijl Anne aanhoudend bleef jengelen om een hond. Uiteindelijk heb ik een schat van een beest gevonden op verhuisdieren.nl. Bo was het slachtoffer van een echtscheiding, een lieve oude sukkel die alles goed vond. Het duurde nog geen week voordat Anne was uitgekeken op Bo. De talloze beloftes over het uitlaten van dat beestje – “Ja mama, óók als het regent, echt iedere dag.” – werden pardoes aan de kant gezet. Bo rook niet lekker en was lastig.  

Dat had ik natuurlijk aan kunnen zien komen. Poes Simba had eenzelfde lot ondergaan. Na veel zeuren had ik een snoezig katje opgehaald in een piepklein appartement drie hoog achter (waar tevens zeven kleine keffertjes woonden – het werd een soort reddingsactie). De eerste weken was Simba geweldig, maar al snel liep het enthousiasme terug toen bleek dat ze geen lippenstift op haar neus wilde en (te) stevige knuffels vijandig beantwoordde met een uithaal.

Een onwaarschijnlijk maar succesvoller hulpdier diende zich onverwacht aan. Op terugweg van school nam Anne enkele eieren mee die ze langs een grasveldje in de prullenbak vond. Althans, zo gaat haar verhaal. Na wat crowdfunding bij buren en de oppas was er genoeg geld voor een plastic broedmachine met ruimte voor vier eieren. Ik vond het allemaal prima; wat is de kans dat hier iets levends uitkomt?

Wat bleek, die kans is best groot. Inmiddels heeft Anne hanen, kippen en eenden uitgebroed in dat kastje van twee tientjes. De eerste haan, die Kippie heet, is de grootste liefde van Anne. Met regelmaat horen we dat ze het allermeest houdt van deze haan – ja, meer nog dan van ons. Dat verlet natuurlijk niet dat het beestje met regelmaat wordt vergeten. Ondanks mijn stellige hekel aan deze haan (vanwege de boze blikken van buren die ook wel eens willen uitslapen, de bloedende schenen van argeloze bezoekers en mijn angst dat hij Anne een oog uitpikt), krijg ik het niet over mijn hart Kippie te laten lijden en breng dan toch water en eten.

Nu hebben we dus een hond, een poes, en een toom kippen scharrelen in de tuin. In de grootste momenten van stress of verdriet rent Anne naar buiten en knuffelt Kippie stevig. De ware hulphaan laat het allemaal gebeuren. Net als het rode strikje wat hij bij feestelijke gelegenheden om krijgt, de fotosessies die hij ondergaat, of de Tiktok filmpjes waarin hij de ster is.

En zo komt het dat ik dit griezelige beest tolereer en zelfs verzorg. Een beter hulpdier, en een grotere liefde van mijn dochter, is niet te vinden.