Galaleed

‘Natuurlijk ga ik naar het gala!’ Ik was eerlijk gezegd een beetje verbaasd. Maar Anne was stellig. ‘Ik ga toch zeker wel naar mijn eigen eindfeest.’ Dus gingen we samen een mooie jurk uitzoeken. Ik maakte een afspraak bij een galajurkenwinkel en we gingen op pad. De mode was groen of blauw, maar Anne had een rode jurk in gedachten, en dus werd het rood. Knalrood met enorme split. Ze zag er prachtig uit en straalde trots. Ik bleef nerveus en durfde haar uiteindelijk pas dagen later de vraag te stellen. ‘Maar schatje, met wie ga je dan naar het gala? Heb je met iemand afgesproken?’ Daar had Anne geen seconde over nagedacht. Ja, alle kinderen uit haar jaar zouden er zijn, maar nee, ze had met niemand contact gehad over het gala.   

Anne was duidelijk geïrriteerd over deze vraag; het drukte de voorpret. Maar ze begreep mijn suggestie om te proberen met iemand contact te leggen, zodat ze tijdens het feest aansluiting kon vinden. In je eentje dansen in een prachtige rode jurk is misschien even leuk, maar daarna is het ook fijn om bij een groepje te kunnen staan, opperde ik voorzichtig.

De oplossing kwam in de vorm van een jaargenoot die kampte met mentale problemen. Dit meisje had besloten niet naar het gala te gaan, uit angst voor paniekaanvallen, maar werd door Anne overgehaald. Ze kan ontzettend vasthoudend en overtuigend zijn, en ik was blij dat ze iemand had gevonden. ‘Je moet dan wel bij je vriendin blijven op het gala en elkaar steunen he?’ stelde ik voor. Dat was evident volgens Anne.

Enkele uren voor het gala waren de dames druk met zich optutten. Ik hield het tafereel van een afstandje in de gaten en was ontzettend dankbaar dat Anne deze ‘vriendin’ had gevonden om samen opgewonden mee te zijn – en ik hoopte intens dat het meisje geen spijt of paniekaanval zou krijgen. Waar Anne uitgelaten enthousiast was, zag ik angst in de ogen van dit meisje, maar ze hield zich dapper staande naast de rode wervelwind van mijn dochter.

De hele verdere avond hield ik mijn mobiel in de gaten, alert op een berichtje van Anne met het verzoek om snel te worden opgehaald. Maar niets kwam. Op het afgesproken tijdstip vertrok mijn man om haar op te halen, terwijl ik thuis zenuwachtig de verhalen afwachtte. Na jarenlange teleurstellingen, durf ik niet meer uit te gaan van een goede afloop. Zeker als de verwachtingen zo hooggespannen zijn, zet ik me schrap voor een gebroken hart. Ook dit keer.

En wat bleek; het gala was geslaagd, maar de avond liep toch rampzalig af. Anne had heerlijk gedanst en mocht bij verschillende groepjes aansluiten. Op enig moment ging haar vriendin naar huis maar Anne besloot te blijven. Na afloop van het gala bleek iedereen door te gaan naar een after-party. Echt iedereen, volgens Anne, behalve zij. ‘Ik heb het echt geprobeerd mam, en zelfs heel erg niet-subtiele hints afgegeven dat ik ook graag meewilde. Maar ik mocht niet mee. Als enige van de hele groep, mocht ik niet mee.’

Moederziel alleen stond ze op haar vader te wachten voor school. Intens verdrietig over deze brute afwijzing. Ook de volgende dagen konden we haar herinnering aan het gala niet alsnog een vrolijk tintje geven, door te wijzen op de fijne uren tijdens het feest. Wat kunnen mensen wreed zijn. Ik voel me woedend en zo machteloos. Hoe moeilijk is het om zo’n meisje die ene keer wel te laten meekomen? Ik zou alle ouders willen bellen en eisen dat ze hun kroost streng toespreken. Maar mijn bijna 18-jarige zal zich voor moeten bereiden op een leven vol uitdagingen op het sociale vlak. Een huid zo dik als een olifant aanmeten en haar hoge verwachtingen temperen.