Onstuimige hormonen

Jongens. Ze gaan komen, dat kan niet anders. Mijn dochter schrikt weliswaar leeftijdsgenoten af met haar ongewone gedrag (als ze veel te enthousiast reageert, of op het verkeerde moment te hard lacht), maar ze heeft het lichaam van een jonge, voluptueuze vrouw. Lange haren, mooie rondingen, gladde huid en prachtige donkere ogen. Dat kan toch niet anders dan hitsige pubers aantrekken, in ieder geval lang genoeg om een serieuze poging te wagen bij mijn dochter?

Anne’s hormonen zijn in ieder geval ook wakker geworden. Meermaals heeft ze mij belaagd met intieme en ongemakkelijke vragen. ‘Mama, hoe voelt het om geil te zijn? Wanneer weet je dat je seks wilt? Wat vind jij aantrekkelijk aan een man?’ Volstrekt begrijpelijke overpeinzingen, maar meer geschikt voor een giechelend gesprek met je bestie dan je moeder. Ik probeer de vragen dapper te beantwoorden. Ik ben heus niet preuts, maar dit vind ik wel een uitdaging.

Tot haar grote spijt heeft Anne nog nooit een crush gehad. Denkt ze. En dat wil ze zo graag! Over de jaren heen zijn er wel verliefdheden geweest; zo hebben we samen ’s avonds laat kaartjes door de brievenbus van buurjongens gegooid. Maar terugkijkend meent ze dat dit allemaal nep was. Ze speelde maar verliefd, om het uit te proberen.

Ik geloof ook wel dat er gezoend is. Daar hoor ik gelukkig niet alle details over, en ik ben blij dat ze de kans heeft gekregen wat te experimenteren. Maar nu is ze bijna 18 en wil ze meer. Begrijpelijk. Maar dat ze mij vraagt om met een goede kandidaat te komen voor een hete date, dat is dan weer niet de bedoeling. ‘Heb je geen vriendin met een leuke zoon, mam? Kan je die niet vragen?’ Ik heb uitgelegd dat dit wel werkte met speelafspraakjes, die ik op de lagere school wist te regelen. Maar nee, een date moet je echt zelf regelen.

Om toch een beetje te helpen heb ik wat dating apps voorgesteld, speciaal voor neurodiverse mensen. Er blijken daar best wat van te zijn, voor zowel platonische relaties als seksuele. ‘Ja daaaag, ik ga echt niet met een autist daten!’ is de verontwaardigde reactie. Dit kan nog best lastig worden. Gelukkig heeft Anne zelf ook wat bruikbare apps gevonden, zoals een app voor jongeren die zich eenzaam voelen en willekeurig gelinkt worden. Daar kan Anne uren mee videobellen; naar mijn mening een uitstekende – en veilige – oefening ‘voor het echie’. Laatst was het raak met een jongen uit Portugal. Een periode van intensief contact volgde, Anne dacht zelfs dat ze een crush voelde opkomen. Tot hij de stekker er uit trok – vermoedelijk zonk de realiteit in dat een relatie met duizend kilometers afstand weinig toekomst biedt.

Ook dichter bij huis grijpt Anne iedere kans aan om jongens te ontmoeten. En dan bedoel ik echt iedere kans. Op een Open Dag op de universiteit stapte ze op een knappe student bij de garderobe af en vroeg zijn nummer. Bij de examentraining onderneemt ze gelijksoortige pogingen. Juist jongens die haar niet goed kennen vormen een ideale prooi. Laatst had ze bijna beet; een jongen appte haar of ze zin had in een wandeling later die dag. Onmiddellijk gingen alle studieboeken aan de kant en richtte Anne haar volle aandacht op haar spiegelbeeld. Maar helaas, na een uur appte de jongeman dat het toch niet uitkwam.

De komende jaren worden hoe dan ook een mijnenveld – het mijnenveld dat iedere puber, opgezweept door een onstuimige hormoonspiegel, moet navigeren. Diezelfde hormonen sporen mijn kwetsbare dochter aan. Ik kijk toe en hoop dat ze mij in vertrouwen durft te nemen als het tot een ontploffing komt. En dat ik haar voldoende bewapend heb om zich staande te houden in dit hormonale strijdgeweld.