Verhaal kwijt

Ik kan mijn verhaal niet kwijt. Ik heb zoveel te vertellen, maar kan de juiste woorden niet vinden. Ik denk te veel, ik voel te veel, ik overzie te veel én zit er middenin. Woorden dekken de lading niet. Ze slaan het plat of maken het wollig. De toon is ook nooit de juiste. Te rationeel, te emotioneel, te algemeen, te specifiek. Wat wil je nou eigenlijk zeggen?

Ik kan mijn verhaal niet kwijt. Er zit geen lijn in, alleen maar cirkels. Het schiet niet op, er komt geen conclusie. Steeds hetzelfde verhaal, maar dan met andere mensen en instanties. Het verveelt de lezer. Het verveelt mij. Het is ook écht vervelend.

Ik kan mijn verhaal niet kwijt. Het is te persoonlijk, maar tegelijk niet origineel. Er zijn duizenden ouders in bijna dezelfde situatie en sommigen vertellen er al over. Herkenning alom, wat heb ik daar nog aan toe te voegen? Het is tragisch dat we met zoveel zijn. En toch zo alleen.

Ik kan mijn verhaal niet kwijt. Het maakbaarheidsideaal is te vastgeroest. Als het niet goed loopt met een kind, zal het ergens toch wel aan de ouder liggen. Verkeerde aanpak, verkeerde keuzes. En anders wel aan het kind. Te complex. De verdediging is al ingezet voor de aanval is uitgesproken. Ik heb te veel uit te leggen.

Ik kan mijn verhaal niet kwijt. Het geloof dat dingen wel goed geregeld zijn, is zo groot dat ik niet weet waar ik moet beginnen met uitleggen dat je dagelijks kunt verdwalen tussen het kastje en de muur. Terwijl de problemen intussen onnodig hoog oplopen. Ik kan het zelf amper geloven, hoe vertel ik het een ander?

Soms kan ik mijn verhaal kwijt. Bij de ouders die het zelf meemaken of hebben meegemaakt. Die hebben aan een half woord genoeg en daar vind ik warmte en begrip. Een half woord is geen verhaal. En zij zijn niet degenen die het moeten horen.

Ik kan mijn verhaal niet kwijt. En misschien is dat nu wel mijn verhaal.