Overdosis vitamine C

Maathouden zit niet in Anne’s natuur, de gulden middenweg lonkt niet. Liever gaat ze 200% voor een interesse of hobby, en die extreme focus verlegt zich maar langzaam.

Neem nu bijvoorbeeld etenswaren, of meer specifiek, fruit. We hebben een jaar gehad dat Anne enkel appels wilde eten. Maar dan niet eentje per dag, nee, vier. Iedere dag weer. Na de appel kwam de mango, een duurdere obsessie. Het jaar van de kiwi hebben we net achter de rug. Maandenlang lag de fruitschaal er vol mee; ze verdwenen met zes per dag. Proberen dit in goede banen te leiden, al is het alleen al om de financiële impact, is uiterst gevaarlijk manoeuvreren. Verontwaardiging ligt op de loer en barst met één verkeerde opmerking los. ‘Wat, denk je dat ik dik word dan? Weet je niet dat kiwi’s de meeste vitamine C bevatten! Gister mocht het toch ook?’

Bijna kwam het jaar van de kers op gang. Anne at bakken kersen totdat ze niet meer in de schappen te vinden waren. Dat leverde de eerste weken de nodige tirades op. Tot het Anne duidelijk werd dat simpelweg nergens kersen te krijgen waren en niemand aan haar urgente behoefte kon voldoen. Het duurde nog enkele weken waarin Anne bleef herhalen dat kersen op het boodschappenlijstje staan, en waar zijn ze nu? Maar dan dooft het uit.

Hier kan ik als moeder natuurlijk van leren. Niet ieder urgent verzoek hoeft ingewilligd te worden. Uiteindelijk werkt het om ‘nee’ te zeggen, en blijven zeggen. Maar het is zwaar. Zoveel zwaarder dan toch maar wel al die appels, mango’s of kiwi’s in huis halen. En hoe ernstig is een overdosis vitamine C nu echt?

Toch maak ik me zorgen over dit onvermogen een middenweg te bewandelen – de moeite die Anne heeft om fysieke prikkels te negeren en binnen de grenzen van het redelijke te blijven. Nu ze richting volwassenheid gaat liggen er verslavingen op de loer van veel gevaarlijke substanties dan fruit. Dat lijkt Anne ook aan te voelen. Tot nog toe heeft ze slechts één ervaring met alcohol. Op de 50^e verjaardag van haar vader gaven we een groot feest thuis, waar haar broer een cocktail-standje bemande. Het was een enorme klapper en iedere gast had een gemixt drankje in de hand – met evenzoveel halfvolle glazen onbeheerd. Die kans liet Anne niet voorbijgaan. Uiteindelijk vond haar neefje Anne in de badkamer, poedelnaakt en bewusteloos. Dankzij kordaat optreden van haar tante lag Anne even later aangekleed in bed, en werden wij pas aan het einde van de avond op de hoogte gebracht.

We waren niet erg verrast; de verleiding was groot en we kennen het maathouden van Anne maar al te goed. Ik was zelfs blij dat deze ervaring veilig bij ons thuis plaatsvond, en hoopte vurig dat Anne de volgende ochtend een ongelofelijke kater zou hebben. Dat viel vies tegen. Fysiek had ze nergens last van – maar de schaamte drukte zwaar. Ze durfde haar neefje niet onder ogen te komen en besloot geen druppel alcohol meer aan te raken.

Inmiddels twee jaar verder heeft Anne daad bij woord gehouden. Ook dat past bij haar; ze gedijt goed bij extremen. Het feit dat ze geen vrienden heeft om mee uit te gaan helpt uiteraard, maar ook het glaasje wijn dat wij haar op zaterdagavond thuis aanbieden slaat ze resoluut af. Toch weet ik dat er een tijd komt dat deze geheelonthouding ineens kan omslaan in het andere uiterste. En ik vrees met grote vreze voor de dag dat we dat tij moeten zien te keren. Voorlopig ligt de fruitschaal vol met de favoriet van dit jaar: sinaasappels.