Vergeten brusjes

Ik had mijn zoon een ander zusje gegund; een zusje waar hij mee kon spelen, kattenkwaad uithalen en soms natuurlijk ruzie maken. Maar het zat er niet in. De eerste jaren waren zwaar, omdat ze beiden ADHD hadden en elkaar steeds opzochten. Het knalde echt tussen die twee. Anne droop ook nooit af, hoeveel kleiner ze ook was. Na iedere klap kroop ze onverschrokken terug. Een psycholoog adviseerde eens dat ik ‘het gewoon moest laten gebeuren’, dat de kinderen het dan wel zouden uitvechten. Toen ik ze het volgende consult meenam en zij meteen demonstreerden wat er gebeurde bij zo’n ‘laissez-faire’ aanpak, greep de psycholoog geschrokken in. Zo heftig had ze het niet verwacht.

Over de jaren heen werd mijn zoon rustiger, met hulp van medicatie groeide hij over de fysieke onrust van ADHD heen. Met zijn zachte aard en grote gevoel voor rechtvaardigheid had hij echter ontzettend veel moeite om niet betrokken te raken bij alle opstandjes rondom Anne. Natuurlijk heeft zo’n jongen een mening en die wilde hij verkondigen als er weer schreeuwende ruzie was. Dat was echter olie op het vuur, als broerlief zich er óók mee ging bemoeien. Over de jaren heen heeft hij geleerd zijn mond te houden, en zich terug te trekken.

Het doet mij pijn dat hij deze les heeft moeten leren. Dat ik 90% van mijn tijd met Anne bezig ben, en weinig puf over heb voor hem. Dat hij de rust van zijn kamer opzoekt als de boel weer ontploft. Met zijn neefjes en nichtjes is hij ontzettend lief en ook geliefd, maar zijn eigen zusje wil hij niet meer. Hij heeft het opgegeven om een band met haar op te bouwen. Te vaak zijn neus gestoten tegen onbegrip en onwil – en ronduit gemene streken. Therapeuten vragen soms naar de vergeten brusjes en éénmaal was mijn zoon bereid om mee te gaan naar een gezinsgesprek. Maar je doet hem er geen plezier mee. Hij wil niet praten over onverwerkte emoties, hij wil gewoon z’n eigen ding doen.

Heel soms begint mijn zoon een gesprek over de situatie. Hij vindt het niet eerlijk hoe zijn zusje overal mee wegkomt en nooit een klusje in huis hoeft te doen. Hij vindt dat het niet kan hoe respectloos ze ons aanspreekt. Hij vindt dat we harder in moeten grijpen. En dat snap ik helemaal. Voorzichtig probeer ik hem uit te leggen dat Anne toch echt anders is. En dat sommige kinderen een andere aanpak nodig hebben, ook al voelt dat niet eerlijk. Hij heeft zich erbij neergelegd en richt zijn aandacht elders. Wat kan hij ook anders?

Ik stel mezelf gerust met de gedachte dat, na zo’n zusje, mijn zoon iedere temperamentvolle vriendin of labiele leidinggevende aankan.