Jonathan en Matthias gingen een halfjaar niet naar school

TEKST CHRIS REINDERS

Vorig jaar zaten Jonathan (9) en Matthias (6) in de maanden van juni tot november thuis. ‘Een vrij uitdagende periode,’ zo karakteriseert hun moeder Tení Brouwer die tijd. Inmiddels hebben de jongens weer ‘onderdak’. Maar dat ging niet zonder slag of stoot.

Even lijkt het erop of de afspraak op deze vrije maandagmorgen begin april in het water valt: na een paar keer bellen, blijft de deur van de vrijstaande woning in Rhenen gesloten. Maar al snel blijkt dat ‘die angst’ ongegrond is: vrolijke kinderstemmen vullen de straat. Het blijken de drie oudste jongens Brouwer te zijn met Tení als stralend middelpunt. Nieuwsgierig nemen ze de bezoeker op. Verlegen zijn ze bepaald niet. Spontaan steken ze hun hand uit om zich voor te stellen. Behalve Jonathan en Matthias, maakt ook Judah (4) deel uit van de kinderkaravaan.

Om de ochtend te breken en om overtollige energie te lozen, zijn ze het bos in geweest. ‘Het was hier al vroeg dag,’ glimlacht Tení. Haar man Jan is met jongste zoon Jafeth (2) op het moment van de ontmoeting elders. Eenmaal binnen bedient Jonathan het koffieapparaat en als de drank geserveerd is, schetst hij aan de grote eettafel op een mini whiteboard in een fraai vormgegeven ‘spinnenweb’ de samenstelling van het gezin.

Geweldige flop

Tot juni vorig jaar zat Jonathan in groep 4 van een basisschool in Veenendaal. Waarom hij er niet meer heen wilde, legt hij rustig en in duidelijke bewoordingen uit: voordat hij in groep 4 zat, had hij geen problemen om naar de school te gaan. Maar de sfeer in de klas en de kinderen erin waren niet leuk, vertelt hij. Hij werd geplaagd en gepest. ‘Sommigen deden heel stoer en waren zelfs agressief.’ De keuze voor deze school, een school voor hoogbegaafde kinderen, was ‘een geweldige flop’, vult Tení aan. Het probleem was volgens haar dat de veiligheid in de klas niet gewaarborgd was. ‘Niet alleen wij constateerden dat. Maar tegelijk veel andere ouders. En ook na ons nog.’ Als voorbeeld haalt ze een schooluitje aan waar ze als een van de begeleidende moeders aan deelnam. Ze zag tijdens die trip dat de leerkracht zich onttrok van toezicht over de groep, waardoor hij dus niet ingreep op de momenten dat het nodig was.

Op de trap

In november 2022 merkte Tení een eerste terugslag bij Jonathan, vertelt ze. ‘Toen ontvingen we de eerste signalen dat het niet goed met hem ging in de klas.’ Tot haar ontsteltenis hadden de docenten pas enkele maanden later, eind februari 2023, de gelegenheid om over de situatie van haar oudste zoon te praten. Waar Tení en haar man ook nooit door de school over waren geïnformeerd, was dat Jonathan regelmatig alleen en buiten het lokaal moest blijven. Die ‘apartzetting’ vernamen ze later via Matthias. ‘Hij zag zijn oudere broer regelmatig op de treden in het trappenhuis zitten. Dat dit een ‘goedgekeurde’ plek in een school is om kinderen te laten werken, is natuurlijk volstrekt idioot.’

Abrupt van school

Na het gesprek in februari wisten Tení en Jan het verblijf van hun twee zoons op de school nog een paar maanden te rekken. ‘We stimuleerden dat door te beloven om na schooltijd iets leuks te gaan doen: naar de speeltuin of een ijsje eten bijvoorbeeld. Maar dat is natuurlijk niet de manier om je kinderen op school te houden.’ Uiteindelijk zijn Jonathan en Matthias in juni 2023 ‘vrij abrupt’ van de school gehaald, zegt Tení. De directe aanleiding was het gedrag van Matthias. ‘Op een maandag waarop beide jongens weer eens ‘ziek’ waren, hadden we het ’s avonds over de volgende schooldag. Onze vijfjarige kleuter dissocieerde volledig. Er was geen contact met hem te krijgen. Dit was voor ons als ouders de grens. Beide jongens zijn vervolgens afgemeld. De reactie van de school was tekenend: ‘Beterschap gewenst’, was het enige antwoord.’

Twintig kilometer verderop

Nu zitten Jonathan en Matthias op een basisschool in Kerk-Avezaath, twintig kilometer verderop en aan de andere kant van de rivier. Ze hebben het daar goed naar hun zin. ‘En de school ziet ook twee vrolijke en spontane kinderen,’ aldus Tení. Makkelijk was het echter niet om een andere school te vinden. Als er een school was gevonden en was benaderd, dan werd de aanvraag afgewezen nadat informatie bij de oude school was ingewonnen over de jongens. ‘Maar vooral ook over ons als ouders. Er heeft zich achter onze rug om communicatie afgespeeld waar de honden geen brood van lusten.’

Niets raars

Uiteindelijk wist Tení via haar netwerk twee plekjes te krijgen op de nieuwe school. ‘Niemand wist van die stap: de school zit in een ander regionaal samenwerkingsverband passend onderwijs. Het samenwerkingsverband in onze regio handelt echt tenenkrommend.’ Scholen zijn angstig en het samenwerkingsverband bleek onbekwaam om het daadwerkelijke gesprek te voeren over eventuele onder-steuningsbehoeften van kinderen. De nieuwe school had geen acht weken proeftijd nodig om te concluderen dat aan onze jongens niets raars was, waardoor ze een week later al definitief geplaatst werden.’

Lees hier het zeer persoonlijke verhaal van Tení over haar leven in Rhenen. Ze geeft verder enkele tips, raadgevingen en adviezen aan ouders met thuiszitters.

Dit artikel verscheen eerder in Balans Magazine 2-2024. Wil je ook ons magazine ontvangen? Word dan nu lid. Bekijk hier de voordelen.

Benieuwd naar het verhaal van Jonathan en Matthias? Lees het in BalansKIDS!